Van Heumensoord naar…. Gilze (1)

11-05-2016, 07:58

Suhad Shaikhani met haar twee kinderen Asel (links) en Fatma, voor de school waar de twee Nederlandse les krijgen.

In oktober maakte Vox drie portretten van vluchtelingen die in het net gebouwde kamp Heumensoord kwamen wonen. Nu de opvang dicht is, zoeken we ze opnieuw op. Suhad Shaikhani uit Irak woont inmiddels in Gilze met haar twee kinderen. Goed nieuws: er is een derde op komst.

Suhad Shaikhani (36) woont sinds twee maanden niet meer met haar gezin op Heumensoord, maar in azc Gilze, vlakbij Tilburg. Ook deze opvanglocatie is groot (1200 inwoners) en ligt in the middle of nowhere. Maar er zijn vooral verschillen. De belangrijkste: er staan hier geen tenten, maar stenen woningen. In één van de voorste huizen woont bloedanaliste Shaikhani met haar man en twee kinderen. Ze bewonen één van de drie kamers op de begane grond.

Suhad Shaikhani met Asel (5) en Fatma (10) in oktober 2015, Heumensoord. Foto: Erik van 't Hullenaar
Suhad Shaikhani met Asel (5) en Fatma (10) in oktober 2015, Heumensoord. Foto: Erik van ’t Hullenaar

‘We hebben hier eindelijk een eigen kamer’, zegt Shaikhani. ‘Toen we in Heumensoord woonden, was ik uitgeput omdat ik er altijd slecht sliep. Er was continu lawaai. De eerste dagen heb ik hier vooral geslapen.’ De kamer is simpel ingericht: een tweepersoonsbed en twee kleinere bedden voor de kinderen. Er staat een tafel met stoelen, een wastafel en een kast. Verdere voorzieningen delen ze met anderen.

Het gaat goed met Shaikhani en haar gezin. ‘De kinderen gaan eindelijk naar school en leren Nederlands’, zegt Shaikhani. ‘Ze hebben hier volop vriendjes en vriendinnetjes en hebben weer wat te doen.’

Wanneer we ze later opzoeken in hun schoolpauze, krijgt Vox achtereenvolgens een glimlach, een hand, een boks en een knuffel van de kinderen. Vooral de tienjarige Fatma redt zich al aardig in het Nederlands. ‘Het is leuk in Gilze’, zegt ze voordat ze weer gaat voetballen.

Zwanger
Moeder Shaikhani heeft meer zorgen. De belangrijkste reden nestelde zich een maand of vier geleden in haar buik. ‘Het wordt een jongetje, denk ik’, zegt ze lachend. ‘Mijn eerste!’ Shaikhani en haar man zijn dolblij met de komst van de baby. Maar ze realiseren zich ook dat de omstandigheden verre van ideaal zijn. ‘Dit is geen plek om een baby groot te brengen. In onze kamer is geen ruimte voor nog een bedje. In december krijgen we pas nieuws over onze procedure en worden we hopelijk permanent gehuisvest. Maar de baby komt al in september. Hoe moeten we dat gaan doen? Ik kan nergens anders aan denken…’

Het azc in Gilze. Foto: Tim van Ham
Het azc in Gilze. Foto: Tim van Ham

In het perfecte scenario krijgen ze een woning in Rotterdam, zegt Shaikhani. ‘Mijn man heeft drie broers die daar wonen. Die kunnen ons helpen.’ De familie van Shaikhani zelf woont nog in Irak. ‘Ook daar denk ik constant aan. We hebben dagelijks contact en voorlopig redden ze zich. Het valt niet mee om ze te missen, maar als ik opnieuw de keuze had om naar Nederland te vertrekken, zou ik het zo weer doen.’

Meer lezen over heumensoord? Bekijk dan ons dossier.

Geef een reactie