Van de vier jaar dat hij aan de Christelijke Hogeschool Ede studeerde, kan Huub Tholen zich niet herinneren dat diversiteit daar ooit een thema was. Dat is aan de Radboud Universiteit wel anders, merkt de columnist op.

Afgelopen dinsdag was het Diversity Day op de Radboud Universiteit. Een dag die in het teken stond van het bevorderen van diversiteit, gelijkwaardigheid en inclusiviteit.

Ik was van tevoren wel benieuwd. Voordat ik hier aan mijn pre-master begon, studeerde ik aan de Christelijke Hogeschool Ede (CHE). De enige diversiteit die je daar zag, was het verschil in de lengte van de rokken die de meiden droegen.

In de vier jaar dat ik daar studeerde, kan ik me dan ook niet herinneren dat diversiteit ooit een thema was. Veel bezorgder was de hogeschool over hoe ik er academisch voor stond. Als student werd je daarom om de oren geslagen met reflectieopdrachten over je ontwikkeling en leerdoelen.

Hier zaten de meesten studenten niet op te wachten. Niet omdat ze hun studie niet belangrijk vonden, maar omdat je, wanneer je begint met studeren, geen behoefte meer hebt aan een bezorgde ouder die steeds over je schouder meekijkt. Het werd daarom bijna een spel om er zo min mogelijk moeite voor te doen.

De overstap naar de universiteit voelde daarom als een academische bevrijding. Ik studeer hier inmiddels zes weken en nog niemand heeft gevraagd naar mijn SMART-doelstellingen. Ik straal als nooit tevoren.

Maar inmiddels komen er heel andere bezorgde mailtjes binnen in mijn mailbox. Regelmatig ontvang ik enquêtes over hoe ik de sociale veiligheid op de universiteit ervaar. Enquêtes die duidelijk maken dat diversiteit op de Radboud wel degelijk een belangrijk thema is.

Ondertussen liep ik laatst de refter binnen en had ik geen idee welke van de vijfendertig aanwezige studenten mijn klasgenoot was. Niet alleen qua huidskleur, maar ook qua uitstraling is het diversiteitsgehalte op de Radboud Universiteit vergelijkbaar met dat van de CHE. Al hebben de meiden hun lange rok ingeruild voor een wijde spijkerbroek.

Ik klikte vervolgens uit nieuwsgierigheid eens de resultaten aan van een enquête over sociale veiligheid van de Faculteit der Managementwetenschappen van 1 oktober. Daarin stond dat slechts 5 procent van de studenten had gereageerd, wat volgens de onderzoekers een ‘grote’ beperking vormde voor het onderzoek.

Zelf kwam ik tot een andere ontdekking. De genderneutrale wc’s blijken namelijk niet zo genderneutraal te zijn.

In al mijn onschuld liep ik onlangs een genderneutrale wc binnen zonder urinoirs. Terwijl ik in een hokje zat, hoorde ik een groepje meiden binnenkomen.

Toen klonk er een mannenstem.

‘Mag ik hier ook naar de wc?’

Een vrouwenstem: ‘Uhm… ja, officieel wel, maar uhm…’

De mannenstem: ‘Ik ga wel naar die hiernaast.’

De vrouwenstem: ‘Top, dankjewel.’

Met de zeepresten nog aan mijn natte handen wist ik niet hoe snel ik de wc moest verlaten. Sindsdien ga ik altijd maar naar de wc’s met urinoirs. Ik ben daar nog nooit een meisje tegengekomen.

Met deze ervaring in mijn achterhoofd liep ik dinsdag een rondje over de campus, op zoek naar activiteiten die met Diversity Day te maken hadden. Het enige wat ik vond, was een lezing over neurodiversiteit, gegeven voor en door docenten.

Langzaam ontstaat bij mij het beeld van een universiteit die lijkt op een overbezorgde ouder, die haar kind elke dag vraagt hoe het op school was, terwijl het puberende kind steeds morrender reageert. Niet omdat het kind diversiteit niet belangrijk vindt, maar omdat een bezorgde ouder al snel vermoeiend wordt.

Lees alle columns van Huub Tholen