Er was een tijd dat columnist PH Neutraal zich fanatiek inzette voor het behoud van werkplekken. Maar hij heeft het opgegeven, omdat werknemers toch niet meer naar de zaak komen.

We zagen het al ruim voor coronatijd, maar toen voornamelijk op de vrijdagen: lege gangen in vrijwel alle gebouwen van de universiteit. Na het gedwongen thuiswerken tijdens de pandemie lijkt de hele werkweek wel gecomprimeerd tot de vrijdag.

En niet alleen op universiteiten. Afgelopen week begonnen werkgevers paal en perk te stellen aan het thuiswerken, met zelfs een (door de werkgever gewonnen rechtszaak) bij Booking. De ironie, de werknemers van een reisorganisatie zijn blijkbaar zo verknocht aan hun eigen woning dat ze die niet wensen te verlaten voor hun werk.

Natuurlijk valt er van alles te zeggen voor en tegen thuiswerken. Voor: geen reistijd, geen uitstoot vanwege vervoer, geen storende collega’s, leuk voor de huisdieren – noem maar op. Tegen: geen ontmoetingen meer op het werk, geen sociale cohesie, geen overzicht voor de werkgever.

Ik snap alle argumenten voor en tegen, en moet eerlijk bekennen dat ik, geheel tegen mijn aard, uiterst genuanceerd in deze discussie sta. Ik begrijp de wens voor meer autonomie, maar ook die voor meer collegiale samenhang. In de praktijk betekent dat dat ik dus ook deels thuis, en deels ‘op de zaak’ werk.

‘De werkgever wil dat mensen op de campus werken, maar reduceert de werkplekken zodanig dat er op piekmomenten een probleem is’

Het probleem dat ik ermee heb is dat in ieder geval op onze universiteit, aan beide kanten een zekere hypocrisie in de discussie is geslopen. Werknemers willen de vrijheid om thuis te mogen werken, maar eisen wél een eigen werkkamer, de werkgever wil dat mensen op de campus werken, maar reduceert ondertussen de werkplekken zodanig dat er op piekmomenten een probleem is.

Waar de universiteit best iets mag terugverwachten voor het doorgaans best aanzienlijke salaris dat maandelijks naar eenieder wordt overgemaakt, mag de werknemer verwachten dat er adequate werkruimte is voor iedereen.

In het recente verleden heb ik me nogal druk gemaakt over dit zogenaamde werkplekkenbeleid, maar ik heb de handdoek in de ring gegooid. Het recht op een eigen werkkamer, waar ik me voor inzette, moet worden verdiend door aanwezigheid, maar die aanwezigheid neemt juist steeds verder af.

Het gedrag van het personeel gecombineerd met het beleid van het college van bestuur levert een soort omgekeerde Open Universiteit op; een campus waar de studenten wél aanwezig zijn, maar het personeel niet. Doodzonde.

Lees alle columns van PH neutraal