Columnist Willem Halffman klaagt niet over (een beetje) werk op zaterdag. 'In vergelijking met collega’s in andere faculteiten, heb ik niet eens zo heel veel onderwijs en best nog wel wat tijd voor onderzoek.'

Een doorsnee zaterdagochtend: even kijken of een promotiecommissie nu volledig is, een mailtje naar een collega in Maastricht die een congres organiseert (en die meteen reageert), een hoorcollege voor volgende week bijwerken, een uurtje tentamens nakijken, dan kijken of ik iets meer aandacht kan trekken voor onze recente publicatie. Als het meezit, kan ik misschien nog wat aan mijn eigen paper werken, maar nu eerst een column schrijven. Even naar de markt zal wel weer niet lukken deze week. Mijn partner (ook in het onderwijs) zit lekker gezellig net zo goed te werken, zodat we ons wederzijds niet schuldig hoeven te voelen.

Ik klaag niet hoor. In vergelijking met collega’s in andere faculteiten, heb ik niet eens zo heel veel onderwijs en best nog wel wat tijd voor onderzoek. Dit is ook het leven en de passie waarvoor ik bewust heb gekozen en weinig anderen in loondienst hebben zo veel vrijheid. Het is een beetje gevaarlijk, want de burn-out ligt voor iedereen in het (hoger) onderwijs altijd op de loer, maar bergbeklimmen is ook gevaarlijk en af en toe helemaal opgaan in een tekst of een analyse kan echt heerlijk zijn. De flow van werk, als er niet te veel druk op zit, is soms bijna zen.

De flow van werk, als er niet te veel druk op zit, is soms bijna zen

De reactie van de omgeving is vaak wel wat lastig te slikken. De afkeuring van vrienden buiten de universiteit die nauwelijks begrijpen hoeveel voldoening ik uit mijn werk haal. De kankeraar in het café die staat te verkondigen dat ‘die academici nog nooit in hun leven een dag echt hebben gewerkt’. Een regering die vindt dat het allemaal ook wel met wat minder personeel kan. Een wetenschappelijk fonds dat verantwoording eist over elk uur, terwijl je van de accountants werk in het weekend niet mag noteren. Op je donder krijgen omdat je je vakantiedagen weer niet hebt opgemaakt. Kritiek omdat je het slechte voorbeeld hebt gegeven met e-mails op zaterdag, waardoor je ook nog eens moet verbergen dat het allemaal écht niet lukt in een 38-urige werkweek. Controle om te kijken of je de kantjes er niet van afloopt, extra werk aan verantwoordingsformulieren en zelfkastijdende reflectie inbegrepen.

Dan denk ik: ‘Stik, zal ik toch maar even naar de markt gaan vandaag?’

 

Lees alle columns van Willem Halffman