Wat motiveert leeftijdsgenoten nog om zich in te zetten voor verbetering? Die vraag houdt student en columnist Huub Tholen bezig sinds hij een mail over de facultaire studentenraadsverkiezingen kreeg. 'Een jeugd die opgroeide met het idee dat het de aarde moet redden, lijkt steeds minder te willen participeren in het publieke debat.'

Dit weekend was er voor het eerst sinds het aantreden van het nieuwe kabinet weer eens een Rode Lijn-protest. Ik zat thuis vanuit mijn luie stoel naar de beelden te kijken en kreeg steeds meer het idee dat ik naar een Grijze Lijn-protest zat te kijken. De gemiddelde leeftijd van de demonstranten was namelijk vergelijkbaar met die van een bingoclub.

Het is flauw om te doen alsof er alleen maar ouderen aanwezig waren. Er waren natuurlijk ook jongeren, maar op basis van de beelden die ik bij verschillende media voorbij zag komen, lijkt het erop dat de demonstratie vooral mensen op leeftijd trok.

Ik heb al langere tijd gevoel dat dit een trend aan het worden is onder jongere generaties. Een jeugd die opgroeide met het idee dat ze de aarde moet redden, lijkt steeds minder te willen participeren in het publieke debat.

Zo verscheen er een maand geleden een bericht in mijn mailbox over de aankomende verkiezingen voor de studentmedezeggenschap van mijn faculteit. Hierin stond onder meer hoe de kandidaatstelling in zijn werk gaat en dat de verkiezingen van 9 tot en met 13 november zouden plaatsvinden. Sindsdien heb ik er niets meer van vernomen.

Nergens op de campus heb ik ‘stem op mij-pamfletten’ zien hangen en er is niemand mijn klaslokaal binnen komen lopen om zieltjes te winnen.

‘Een medewerker grapte dat ik met vijf stemmen de kiesdrempel al zou halen’

Na wat navraag te hebben gedaan, kwam ik erachter dat er überhaupt geen debatten tussen kandidaten plaatsvinden, als die laatste überhaupt al gevonden zijn. Een medewerker die ik over het onderwerp sprak grapte dat ik met vijf stemmen de kiesdrempel al zou halen en zo zelf kon plaatsnemen in de facultaire medezeggenschap.

Hoe meer ik mezelf afvroeg waarom er zo weinig interesse is in deze verkiezingen, hoe meer ik het begon te begrijpen. Want waaruit moet de jonge generatie na de afgelopen tien jaar nog democratische hoop putten? Ik ben zelf politiek bewust geworden onder Rutte III en Rutte IV. Dat waren niet bepaald de kabinetten waar je als jongvolwassene het meeste vertrouwen in de politiek van kreeg.

Gelukkig kregen we na Rutte IV eindelijk een nieuwe politieke koers: het kabinet-Schoof. Een kabinet dat al gevallen was voordat het überhaupt goed en wel begonnen was, al duurde het elf maanden voordat ze daar zelf achter kwamen. Ten slotte is het ons de laatste dagen nogmaals duidelijk geworden dat ook voor een minderheidskabinet winnen belangrijker is dan besturen.

‘Vanuit mijn luie stoel vind ik ze maar naïef, of misschien ben ik stiekem vooral jaloers’

Tegelijkertijd is ons de afgelopen jaren duidelijk geworden dat de politiek het tegengaan van de opwarming van de aarde maar heeft opgegeven, kunnen we gelukkig bij onze ouders blijven wonen en blijkt een rentevrije lening toch rente te vragen én geen plafond te hebben.

Zo kwam ik tot de conclusie dat de vraag niet is waarom de jeugd niet geïnteresseerd is in democratie of maatschappelijke initiatieven, maar eerder: hoe kun je de jeugd er nog van overtuigen dat het zin heeft om hier wél aan mee te doen? Want wanneer je, net zoals ik, bent opgegroeid in een tijdperk waarin je steeds opnieuw met dezelfde problemen wordt geconfronteerd, zonder dat er zicht is op een oplossing, wat motiveert je dan nog om je in te zetten?

Ik dacht weer aan de vele grijze hoofden tijdens het Rode Lijn-protest. Grijze hoofden van een generatie die opgroeide met minder, maar wel met de overtuiging dat het beter zou worden. Een generatie die er op haar oude dag nog steeds op uittrekt met het idee dat ze de wereld kan redden. Vanuit mijn luie stoel vind ik ze maar naïef, of misschien ben ik stiekem vooral jaloers.

Lees alle columns van Huub Tholen