De Amerikaanse filosoof/kunstenaar David Wood heeft afgelopen vrijdag samen met leden van studievereniging BeeVee (biologie) het kunstwerk ‘Nijmegen Nautilus’ gerealiseerd, een spiraal van stenen met als centrum een zitplek voor twee personen. Een kunstwerk met meerdere betekenissen. 

Vrijdag laat in de middag moeten er nog een boel stenen gestapeld worden. David Wood, actief als hoogleraar filosofie aan de Vanderbilt University in Nashville, Tennesee, heeft eerst een lezing gegeven waarin de relatie tussen mens en natuur centraal stond en maakt vervolgens samen met studenten het kunstwerk. ‘We gaan door totdat het klaar is’, zegt hij, terwijl hij wat om zich heen kijkende studenten stimuleert om aan het werk te gaan. Wood heeft water als basisthema gekozen. ‘Water kent twee fundamentele aspecten: aan de ene kant wordt het als een gevaar gezien, kijk naar alle watersnoodrampen, en aan de andere kant is het een levensbron en speelterrein. Die twee kanten geven een spanning.’

Gesprek
Met stenen van rivierklei heeft Wood een spiraalachtig waterbeest gevormd. Op de stenen worden nog aluminium platen bevestigd, met door studenten bedachte watertermen daarin geperforeerd. Er blijkt meer in het beest te zitten dan je denkt. Wood neemt de verslaggever mee naar het begin van het werk en loopt langs de stenen, totdat het centrum van het kunstwerk is bereikt. Daar staat een zitmeubel waarbij twee zitplaatsen haaks op elkaar staan. ‘Door de zitplekken op zo’n manier te plaatsen, zit je dicht bij elkaar en geeft het een goede basis voor een conversatie. Het achterliggende idee is om het gesprek over mens en natuur en de conflicterende interessegebieden van mensen op dat gebied weer op gang te brengen. Door watersnoodrampen zijn we plotseling bewust van wat de natuur kan doen. We kunnen de natuur niet voor lief nemen. We moeten kijken en luisteren naar de natuur. Wat veel mensen bijvoorbeeld niet weten is dat we per dag 100 a 150 diersoorten verliezen. Daar moeten we ons bewust van zijn. En de mens kan meer invloed op de natuur hebben, dan we denken. Wat zou er gebeuren als we met z’n allen de auto zouden laten staan en de fiets zouden pakken? Dat ís mogelijk.’

Wood is deze week één van de deelnemers aan een jaarlijkse internationale bijeenkomst van milieufilosofen en milieuethici in Berg en Dal, georganiseerd door het Institute for Science, Innovation and Society, van de Radboud Universiteit, in samenwerking met de International Society for Environmental Ethics (ISEE). /Tim de Hullu