Tot 2022 had Koen de Vries (25) nauwelijks ervaring met gedichten. Dit jaar won hij de verkiezingen voor de Radboud-campusdichter. Vanuit deze rol wil hij poëzie zichtbaarder maken en ruimte creëren voor verwondering. ‘We hebben meer magie nodig op de campus.’

De laatste jaren staat het leven van Koen de Vries in het teken van schrijven. Zo was hij in 2025 finalist van de erotische verhalenwedstrijd Het Rode Oor en trad hij onder meer op bij het Wintertuinfestival, Dichters in de Prinsentuin en literair festival OPZICH. Zijn werk is gepubliceerd bij literaire platforms en in tijdschriften waaronder Hard//Hoofd, Notulen van het Onzichtbare en De Revisor.

Momenteel is De Vries medeorganisator van poëziefestival Onbederf’lijk Vers (zie kader) en volgt hij de master wiskunde aan de Radboud Universiteit. Afgelopen juni won hij de verkiezingen voor de nieuwe campusdichter.

Wanneer is jouw liefde voor schrijven ontstaan?

‘Eigenlijk ben ik begonnen met het schrijven van proza. Mijn interesse ontstond in klas vijf en zes van de middelbare school, toen ik literatuuronderwijs kreeg. Mijn school lag een uur fietsen van mijn huis af, dus onderweg had ik genoeg tijd om na te denken. Toen ontstonden ideeën voor boeken vanzelf.’

‘Toen dacht ik: “Als ik niet nu begin met schrijven, dan doe ik het misschien wel nooit”. Als ik tien jaar later pas was begonnen met schrijven, zou ik er waarschijnlijk een stuk minder goed in zitten.’

Hoe ben je begonnen met het schrijven van poëzie?

‘Gedichten schrijven voor bij surprises vond ik altijd al heel tof, maar verder deed ik er niets mee. Totdat ik in 2022 bij de verkiezingen van de toenmalige campusdichter aanwezig was als publiek. Het hele evenement en de voordrachten vond ik zo gaaf, dat ik zelf ook poëzie wilde schrijven.’

Je hebt een academische achtergrond in wiskunde en natuurkunde. Hoe verhoudt dat zich tot poëzie?

‘Als wiskundige ben je de hele tijd plaatjes aan het maken in je hoofd. Als student wiskunde begin je met tweedimensionale en driedimensionale weergaven. Daar kun je je nog wel een voorstelling van maken, maar bij vier, vijf of oneindige dimensies is dat niet meer te doen. En toch lukt het om daar een intuïtie voor te ontwikkelen en leer je om te spelen met dat mentale beeld.’

‘Met poëzie is dat niet anders. Als schrijver ben je bezig met vragen als “wat voor beeld zie ik voor me?” en “hoe breng ik het over aan de lezer?”. Je kunt niet alles letterlijk opschrijven. Soms kun je met één woord al een heel verhaal neerzetten dat iets doet met de lezer.’

‘Net als poëzie spreekt natuurkunde tot de verbeelding: er gebeuren bijzondere dingen in de natuur die soms onwerkelijk voelen. In een tekst kun je ook die surrealistische kant opzoeken.’

Waar haal je je inspiratie vandaan?

‘Ik haal veel inspiratie uit de natuur, bijvoorbeeld uit weer en water. Water is een heel groot deel van ons leven: we drinken water, we douchen erin en we volgen zwemles. Zelf heb ik geroeid en zwem ik graag.’

‘Water heeft ook iets mysterieus: je kan nooit helemaal goed zien wat zich onder de waterspiegel afspeelt. Water leeft ook niet, maar toch schrijven veel mensen erover alsof het leeft.’

‘Ik schrijf graag over kinderen en dromen, omdat er dan meer ruimte is voor verwondering’

‘Ik schrijf ook graag over metamorfoses. Ooit schreef ik een verhaal over een mot die heel groot werd, en over iemand die veranderde in een boom.’

Waarom schrijf je juist over zulke onderwerpen?

‘Omdat onze wereld meer magie nodig heeft. Je kunt de wereld spannend maken door andere regels in een tekst te accepteren.’

‘Misschien is dat wel iets Nederlands, maar we hebben het veel over efficiëntie en over wat praktisch is. Dat is soms prettig, maar het is ook fijn als iets bijzonder kan zijn. Ik schrijf graag over kinderen en dromen, omdat er dan meer ruimte is voor verwondering.’

Hoe wil je je rol als campusdichter dit jaar invullen?

‘Door een poetry slam te organiseren. Dat is een competitie waarin dichters hun gedicht voordragen en het publiek kiest wie er doorgaat naar de volgende ronde. Aan het einde is er een battle tussen de beste twee dichters. Ik wil graag een poetry slam organiseren waarin er alleen maar battles zijn tussen de dichters.’

‘Ook wil ik poëzie toegankelijker maken door de zichtbaarheid ervan te vergroten. Er zijn genoeg ingangen, zoals Onbederf’lijk Vers, maar mensen weten vaak niet dat ze iets leuk vinden, totdat ze ermee in aanraking komen.’ Lachend: ‘Misschien raken studenten hierdoor geïnspireerd, en dan maken we Nijmegen de poëziestad van Europa.’

‘Poëzie is ook een manier om meer magie naar de campus te brengen. Misschien hebben we ook wel een campusschilder en een campusfotograaf nodig.’