Liefhebber Alex van der Hulst kiest om de week uit het cultuuraanbod in Nijmegen, en legt uit wat hot is en wat not. Deze keer: over Bad Slippers en het nut van subsidies.

De film Bad Slippers gaat geen prijzen in de wacht slepen voor beste film of grootste hit in de bioscoop, maar in het lijstje ‘beste marketing van 2026’ gaat-ie hoog scoren. Je kon de afgelopen tijd geen artikel lezen over de film zonder dat Ruben van der Meer (hoofdrol, regie, scenario en montage) vertelde dat hij al zijn spaargeld in de film had gestoken.

Afwijzingen

Van der Meer heeft van de stapel afwijzingen die hij van het Filmfonds kreeg een heldenepos weten te maken. Zo’n boodschap doet het altijd goed in de clickbaitkoppen van Nederlandse media. We houden van de underdog die ondanks tegenslagen weet te triomferen.

Vandaar dat Van der Meer nergens nalaat te vertellen over de acht à negen scripts die volgens hem allemaal werden afgewezen voor subsidie van het Filmfonds. Reden om dan maar twee ton uit eigen zak te betalen. Maar wat moet je daarvan geloven?

Cultuursocioloog Pierre Bourdieu schreef over de ontkenning van de economie. Puissant rijke kunsthandelaren, artiesten, muzikanten en organisatoren vertellen graag dat het ze totaal niet om het geld te doen is, maar om de kunst. Daardoor heeft de groep daaronder, voor wie niks overblijft, het juist alleen maar over geld. Niet voor niks bracht de band van de notoire wanbetaler James Brown ooit het album Finally Getting Paid uit.

Heel veel over geld praten kan dus ook, blijkt bij Bad Slippers. Geen ontkenning van de economie, maar misschien wel ontkenning van de economische werkelijkheid. Ik kan niet in de portemonnee van Van der Meer kijken en zien of die twee ton onderdeel is van geld dat over plinten klotst, of dat het zijn laatste spaarcenten zijn.

Bakken belastinggeld

En hoe groot is het risico eigenlijk? Verdien je het zo terug of is de kans ook groot dat je het kwijt bent? Welke afspraken maakte hij met de acteurs die geen salaris kregen, maar wel een aandeel van de opbrengst. Is dat opbrengst nadat Van der Meer zijn twee ton terug heeft, of lopen die inkomsten gelijk met elkaar op?

Het Filmfonds was in oktober 2025 ook al de kop-van-jut in een bericht van regisseur Johan Nijenhuis die – verongelijkt als altijd – vond dat er bakken met belastinggeld ging naar Nederlandse films waar geen hond op afkwam. Dat kun je natuurlijk vinden, maar dan kom je op het gladde pad van de kunstsubsidies en als je daarover begint dan beland je al snel in slaapverwekkende discussies.

Zelf ontving Nijenhuis van het Filmfonds 413.000 euro voor Verliefd op Curaçao, dat volgens de laatste cijfers tot nu toe 1,5 miljoen euro aan bioscoopinkomsten binnenhaalde. Maar volgens de Nijenhuis-logica is het beter besteed geld dan de 1,3 miljoen subsidie voor een film als The Garden of Earthly Delights, die volgens hem maar 3.000 bezoekers haalde.

Bennie Wies

Ik zag Bad Slippers in een halfgevulde Vue in Nijmegen. De film speelde op de onhandige tijd van 18:00 uur, maar het zou me niet verbazen als ook dat met geld te maken heeft. Ik zou de film niemand aanraden, maar aan de andere kant heb ik me 90 minuten niet verveeld of geërgerd, terwijl ik voor beide een talent heb. Er is een grote rol weggelegd voor het Nijmeegse typetje Bennie Wies van grimeur Timothy Radstaat. Nu is dat al geen geboren acteur, het helpt ook niet als je door de grime amper een gezichtsuitdrukking kan laten zien.

Toch krijgt Bennie Wies in de zaal veel lachers op zijn hand. Je gunt hem, Van der Meer en de andere acteurs een dikke opbrengst. Hoe fijn zou het zijn als dergelijke gokjes beloond worden: zo blijft er ook meer subsidie over voor arthouse en beginnende makers die geen twee ton hebben. De Nederlandse film zou er alleen maar beter van worden.