Om er nog iets van te maken deze laatste maand, ben ik overgestapt op drastische maatregelen. Mensen vriendelijk vragen of ze koffie met je willen drinken is er niet meer bij, het is tijd voor regelrechte dreigementen. Niemand heeft namelijk tijd om iets leuks te doen.

En dus ben ik dwingende berichten gaan sturen (13.00 uur! Koffie!), waarna ik meestal in mijn eentje een uur zit te wachten omdat degene in kwestie niet op komt dagen (too busy!!!). Als ik anderen wel zover kreeg om mee te gaan, vond ik mezelf plotseling verloren bij de koffieautomaat omdat de ander stiekem wegsloop terwijl ik met mijn suiker stond te knoeien.

Er is massahysterie uitgebroken op de universiteit. Het is namelijk tentamentijd. En dat is de reden voor een hele hoop ontoerekeningsvatbare studenten. Maar niet alleen mijn sociale leven is uitgestorven, ook de universiteit ziet eruit als een warzone. Overal liggen boeken op de grond, zitten mensen te huilen in hoekjes, iemand kreeg zelfs een paniekaanval in de bibliotheek. Of zoals de Ieren het beter uit wisten te drukken: she went apeshit. De collegezalen zijn uitgestorven omdat alle studenten tot vier uur ’s nachts aan hun essays werken. Als ze er wel zijn, kijken ze levenloos voor zich uit, met als enige decoratie de felblauwe wallen onder hun ogen.

Een jongen mailde me met als onderwerp: ‘final final final version project, really’. In het bericht stond ‘this project is a total MINDFUCK’. Een oorlog winnen vereist voorbereiding, maar volgens mij hebben de Ieren dat nog niet helemaal begrepen.