Denk even aan dat oude jurkje dat je in de kast hebt hangen. Je hebt hem een tijdje geleden gekocht maar nog niet zo heel veel aan gehad. Hij is leuk, maar hij hangt er nu al een tijdje en je bent er eigenlijk toch wel een beetje op uitgekeken. Er is een naadje gaan rafelen en dat gaatje in je oksel wordt ook steeds groter.
Dan komt je beste vriendin langs. Of ze even in je kast mag kijken. Kijken of er nog wat leuks bij hangt voor dat feestje vanavond. Ze ziet je jurkje, past hem, en vindt hem fantastisch! Hè? Hoe kan dat nou? Zo speciaal was die toch helemaal niet? Maar nu je hem zo ziet… is ‘ie eigenlijk best leuk.

Dat oude jurkje is Dublin. Begrijp me niet verkeerd: het is hier heel leuk. Maar ik denk niet elke dag terwijl ik door de stad loop: ‘Mijn god, wat is het hier toch fan-tas-tisch.’ Jij wel? Ook hier sta ik namelijk gewóón elke dag vroeg op, ga ik gewóón elke dag naar school, volg ik gewóón colleges en doe ik ’s avonds gewóón boodschappen. Maar dan komen die vriendinnen langs. Die vriendinnen die de stad nog nooit gezien hebben, die nog niet in het donker over een van de tientallen kleine bruggetjes de rivier overgestoken zijn en alle duizenden lichtjes gezien hebben, die nog geen genoeg hebben van schreeuwende gingers op straat of de lucht van fish&chips. Ze zijn nog niet bij de homobar geweest waar elke maandag cabaretiers optreden of bij dat kroegje met die knappe barman. En ze vinden het fantastisch. Dat gaatje in je oksel valt eigenlijk best mee. En wat maakt het nou uit dat dat naadje een beetje is gaan rafelen. Je bent dan misschien wel gewend, maar eigenlijk is het nog steeds heel erg leuk.

 

Foto: Jacqueline van Dongen (links) met een vriendin bij een toeristische trekpleister in Dublin