“Haha, ben jij teruggevlogen naar Nederland? Waarom??” Ik lachte mijn vriendin een beetje uit. Ze studeerde tenslotte maar vijf maanden in Valencia, dus waarom zou je tussendoor terug willen? Voor mijn vriendje, zei ze. Waardoor ik in mijn hoofd nog wat harder lachte, maar natuurlijk niet hardop want dat doe je niet, je vriendin uitlachen.

En ik weet nog dat ik dacht: goh, wat is ze totaal niet die onafhankelijke vrouw die ik dacht dat ze was. Ha-ha. Nu lach ik mezelf uit. Want wat ben ik totaal niet die onafhankelijke vrouw die ik dacht dat ik was. Een jaar naar Australië? Geen probleem. Een half jaar stage lopen in New York? Echt iets voor mij. Dacht ik dus, hè. Nu blijkt, dat als je beste vriendin na twee jaar gedumpt wordt, je vriendje je verschrikkelijk mist en je moeder een beetje bezorgd is hoe het met je gaat daar, dat je af en toe behoorlijk graag even naar huis wilt. En dan zit ik nog niet eens ver weg. Sterker nog, van Ierland naar Eindhoven is nog sneller dan vanuit Nijmegen. Maar van dat kleine stukje zee ertussen word je soms echt een mietje.

Dus besloot ik ook om naar Nederland te vliegen, voor de paasvakantie. De zon scheen, mijn vriend kwam me ophalen met de auto en toen ik thuis kwam stonden al mijn vrienden in de tuin te wachten. Naast de barbecue, met grote bakken kaas en drop (die ik ongeveer even erg gemist had). Verrassing! Volgens mij stonden ze me allemaal uit te lachen, in hun hoofd.