Inmiddels bijna twee jaar geleden mocht ik met mijn schoonfamilie mee naar Indonesië. Wat een prachtig land. Indrukwekkende landschappen met rijst- en theevelden, schitterende koralen rond de eilanden, bijzondere cultuur maar vooral ook heel erg lekker eten.

Maar zoals vele toeristen haar voorgingen, werd mijn vriendin ziek. Na twee dagen met koorts op bed te hebben gelegen en geen voedsel meer binnen te houden besloten we een dokter langs te laten komen. In Jogjakarta (Java), waar we op dat moment waren, hadden we het geluk dat we door een hele vriendelijke, goed Engelssprekende dokter werden bezocht. ‘Where are you from?’, vroeg hij. ‘Belanda’, antwoordde zij in haar beste Bahasa Indonesisch. Na mijn vriendin een antibioticakuur te hebben voorgeschreven lichtte hij op didactisch verantwoorde wijze toe wat er aan de hand was.

‘Do you know why you are sick? It is because of the different hygiene in our countries. Belanda is too clean.’ Dat weet je mooi te brengen, dacht ik. Maar helemaal ongelijk had hij natuurlijk niet. Een beetje hygiëne is best de moeite waard, maar moeten we echt elke dag een nieuw aanrechtdoekje gebruiken?

Volgens mij zijn we onszelf een beetje aan het over-verwennen. Als je pan nasi, die al een week in de koelkast staat, niet vies ruikt of smaakt kun je die meestal nog best eten. Misschien vergt het een paar keer oefenen, maar op den duur kun je daar prima tegen en zul je zien dat het leven er enkel aangenamer op wordt.

Maar er moet mij nóg iets van het hart: waar is het lekkere harde grijze gerecyclede WC-papier in de schappen van de meeste supermarkten gebleven? Een echte man (m/v) gaat zijn achterste toch niet afvegen met ‘vederzacht toiletpapier’ dat wordt geadverteerd door pluizige puppies!? Doe toch eens even normaal lieve mensen en word weer een beetje de stoere mens waar je van afstamt. Stelletje weerloze verwesterde doetjes.