Judith Fanto, ooit rechtenstudent in Nijmegen, schreef twee bestsellers achter elkaar. 'Narcis' is nu genomineerd voor de NS Publieksprijs. Haar geheim? ‘Ik schrijf iedere keer mijn lievelingsboek.’

Wat is uw reactie op de nominatie?

‘Toen mijn uitgever belde en me het nieuws vertelde, reageerde ik met “o, wat leuk, wat een eer zeg, nou, fijn…” En ik ging door met waar ik mee bezig was. Maar inmiddels ben ik van gedachten veranderd. Ik wil die prijs echt winnen! Ik ben een relatieve nieuwkomer in de wereld van de schrijvers, ben geen BN’er, kom nooit op televisie en woon niet in Amsterdam. Ik moet het van de gunfactor hebben.’

Die is behoorlijk groot waarschijnlijk. Van uw debuutroman, Viktor, werden 73.000 exemplaren verkocht en van het tweede boek Narcis nu al 65.000.’

‘Ja, echt waanzinnig!’

Wat is uw geheim?

‘Ik schrijf iedere keer mijn eigen lievelingsboek. Dat deed ik bij Viktor en bij Narcis deed ik het opnieuw. Ik heb mijn hele ziel en zaligheid in deze romans gelegd. Daarmee geef ik veel prijs van wat er binnenin mij leeft en het is fantastisch om te ervaren dat lezers dat waarderen.’

Narcis speelt in de vorige eeuw, Viktor ook. De historische roman is uw favoriete genre?

‘Mijn lievelingsgenre bevindt zich op het kruisvlak van de psychologische en de historische roman. Er zijn niet zo veel auteurs die precies dát doen. Mijn verhalen zijn gebaseerd op waargebeurde feiten, ik verzin het niet allemaal zelf.’

In mijn boeken zorg ik ervoor dat de historische feiten tot in detail kloppen. Die achtergrond is niet zomaar decor, maar geeft lezers de kans zich maximaal te verplaatsen in de tijdgeest en de personen die ik opvoer.’

U studeerde rechten. Dat lijkt niet de meest logische basis voor een carrière als schrijver.

‘Dat is wel een grappig verhaal. Op de middelbare school blonk ik nergens in uit, behalve in schrijven. Toen dacht ik aan de opleiding Journalistiek.

Op de dag dat ik vertelde dat ik wel journalistiek wilde studeren, waren mijn ouders bijzonder eensgezind in hun radicale afwijzing van dit plan. Ze zeiden: “Wat een onzin, je kunt toch al goed schrijven? Ga een vak leren, dan weet je ten minste waaróver je schrijft.”’

U ging daarin mee?

‘Ik was zeventien en had nog weinig eigenheid. In die tijd wist ik niet eens wat mijn lievelingskleur was. Maar ik ging niet naar Leiden, wat voor de hand zou liggen omdat we in Voorburg woonden en de rest van de klas dat ook deed.

Ik wilde me echt losmaken van ons gezin, een gezonde afstand creëren. Daarom vertrok ik in 1987 naar de andere kant van het land. Mijn grootouders woonden ook in Nijmegen. Mijn ouders hebben trouwens allebei gestudeerd aan de Radboud Universiteit en mijn grootvader was er hoogleraar filosofie.Ik kwam terecht aan de Oranjesingel 7 in een studentenhuis met veertien vrouwen en één wasmachine. Ingrid van Engelshoven, de latere D66-politica, was mijn bovenbuurvrouw. Ofschoon iedereen alleraardigst was, heb ik me gedurende het eerste jaar in Nijmegen echt verloren gevoeld.’

Mensen van toen zullen u kennen onder een andere naam.

‘Geertje van den Heuvel heette ik in mijn studententijd. Later heb ik mijn eerste en tweede voornaam omgedraaid en werd het Judith. Ik schrijf onder de naam Fanto, zo heet de familie van mijn moeders kant.’

Begon u als student al met schrijven?

‘Ja, ik schreef voor Actioma, het blad van juridische faculteit. Daar heb ik het zelfs tot hoofdredacteur geschopt. Later, als gezondheidsjurist, publiceerde ik regelmatig en ik heb gewerkt voor uitgeverij Wolters-Kluwer. Maar pas in 2015 dacht ik: laat ik dat boek eens gaan schrijven dat al zo lang in mijn hoofd zit.’

Hoe kwam dat zo?

‘Ik moest stoppen met werken omdat ons gezin plotseling allerlei rampen overkwamen. Mijn kerngezonde man kreeg een herseninfarct en door een hevige brand moesten we ons huis uit. Toen werd een van onze kinderen ook nog ernstig ziek. Ik dacht: “Hoe blijf ik mentaal overeind in deze storm?”

Het schrijven van Viktor was de ultieme escape. Als het ’s avonds stil was in huis, zat ik beneden bij een lampje te werken. Maar in gedachten was ik heel ergens anders, in het Wenen van 1925. Dat heeft me echt gered.’

Hoe liep het af met het gezin?

‘Het is een wonder, maar iedereen is weer helemaal gezond geworden. Over mijn boek heb ik vijf jaar gedaan. Toen heb ik het naar vijf grote literaire uitgeverijen gestuurd en die wilden het allemaal hebben; de keuze was aan mij.

Als Viktor niet zo’n absurd succes was geworden, had ik het schrijven van Narcis denk ik niet aangedurfd, dan had ik daar het zelfvertrouwen niet voor gehad.’

Maar nu was u plotseling schrijver…

‘Ja, dat eerste boek heeft mijn werkzame leven totaal veranderd. Ik dacht: “Dat is het dus, ik ben schríjver!” Een laatbloeier, maar door dat eerste succes werd ik enorm aangemoedigd. De erkenning is er.

Ik krijg heel veel mails van mensen – niet normaal! – en ik beantwoord ze allemaal persoonlijk. In die berichten staat consequent de vraag wanneer mijn volgende boek verschijnt. Ik heb met schrijven echt mijn bestemming gevonden.’