Nikolay Bogdanov (29) combineert zijn master Behavioural Science met toprugby. Hij speelt zowel als international bij het Bulgaarse rugbyteam als bij The Wasps in Nijmegen, dat 17 mei kans maakt op promotie naar de eerste klasse. 'Rugby leert mij hoe je een goed mens moet zijn.'

‘Shoot, shoot, kick, kick!’ Mannenstemmen galmen over Sportpark de Biezen, gemixt met muziek uit een enorme draagbare luidspreker. Gehuld in een Bulgaars rugbyshirt doemt Nikolay Bogdanov op uit de massa rugbyspelers.

‘Twee weken geleden speelde ik nog wedstrijden voor het nationale Bulgaarse rugbyteam’, vertelt hij na de training in de drukke sportkantine. Daar krijgt hij een salaris en wordt er goed voor hem gezorgd. Maar, geeft hij toe: ‘Toen ik daar aan het spelen was, miste ik mijn teamgenoten van The Wasps. Wij behandelen elkaar alsof we broers zijn.’

Zware blessures

Dat hij überhaupt nog rugbyt, was een aantal jaar geleden nog ondenkbaar. Tijdens zijn sportcarrière heeft hij meerdere zware blessures gehad. In 2023 liep hij een schouderblessure op die zo ernstig was dat hij volgens de arts nooit meer zou kunnen spelen. Toen besloot hij om zich de komende jaren te focussen op zijn studie.

Hij was al naar Nederland verhuisd omdat zijn broer in Uden woonde, maar uiteindelijk koos hij voor de Keizerstad. ‘Ik voelde mij aangetrokken tot de levendige energie, de jonge mensen en de universiteit. Hiervoor heb ik in Moskou en Londen gewoond, maar als ik langs de Waal loop voel ik me vredig’, vertelt hij.

‘Ik kan niet leven zonder sport. Winnen zit in mijn bloed.’

Eenmaal in Nijmegen kreeg hij een appje van rugbycoach Mark Lewis met de vraag of hij een keertje wilde komen trainen. ‘Ik twijfelde toen enorm’, herinnert hij zich. ‘Ik dacht: wat als ik weer geblesseerd raak en ik hierdoor ook niet kan studeren?’ Toch begon het bij hem te kriebelen: ‘Ik kan niet leven zonder sport. Winnen zit in mijn bloed.’

En zijn harde werk loont: afgelopen seizoen scoorde hij meer dan 200 punten en is daarmee een van de topspelers van The Wasps. Ondanks dat hij bijna dertig is, speelt hij nu beter dan ooit: ‘God heeft een plan voor mij, ook met die blessures.’

Bij The Wasps speelt Bogdanov vooral met rugnummer 15, oftewel de positie van fullback. Met een adelaarsblik kijkt hij over het veld: ‘Omdat ik helemaal achter in het veld sta, kan ik zien of er gaten zitten in de defensielijn.’ Als laatste man moet hij voorkomen dat tegenstanders de achterlijn bereiken. Daarnaast moet hij hoge ballen van tegenstanders onderscheppen en moet hij de bal ver naar voren trappen. ‘Ik ben de laatste hoop, maar niemand gaat langs mij heen’, lacht hij.

Liefde voor rugby

Zijn ogen beginnen te twinkelen als hij vertelt waarom hij zo van rugby houdt: ‘Je krijgt waarden mee als discipline, teamwork en respect. Rugby leert mij hoe je een goed mens moet zijn.’ Daarnaast heeft de sport hem geholpen om zijn plek te vinden in Nederland: ‘Rugby is de beste manier om te integreren.’

De combinatie van rugby met zijn studie aan de Radboud Universiteit is pittig, geeft hij toe. Hij houdt zich aan een strikt dieet en heeft weinig tijd voor zijn familie en vrienden. Laatst werd hij daar mee geconfronteerd toen hij hoorde dat er een jaarboek wordt gemaakt van zijn masterprogramma. ‘Studenten kunnen daarvoor foto’s insturen met studievrienden, maar ik kwam er toen achter dat ik die foto’s helemaal niet heb.’

‘Toen ik foto’s aan het zoeken was met studievrienden, kwam ik erachter dat ik die niet heb.’

Ook het mentale aspect van sporten valt hem soms zwaar, vertelt hij: ‘Dan kruip ik terug in mijn schulp en ben ik niet meer in staat om in het moment te blijven.’ Hij ging ervoor in therapie. ‘In Bulgarije wordt therapie volgen nog gezien als een zwakte’, legt hij uit, ‘maar ik ben hierdoor veel beter in staat om te reflecteren op mijn gedachten.’ Ook zijn academische achtergrond in psychologie helpt hierbij: ‘Ik heb geleerd om te denken in oplossingen, niet in problemen.’

Hij kijkt uit naar 17 mei, de dag waarop wordt bepaald of zijn team mag promoveren naar het professionele rugbyniveau. ‘De vraag is niet of, maar wanneer wij gaan promoveren’, zegt hij. Het Nijmeegse team heeft al meer dan vijftig rugbywedstrijden achter elkaar gewonnen. Een record, volgens Bogdanov: ‘Ik heb medelijden met onze tegenstanders.’

‘Ik wil mijn carrière beëindigen op mijn eigen manier.’

Hoe gaat het team de wedstrijd winnen? ‘Met Gods wil, discipline en hard werken: de winnaar wordt bepaald in de laatste tien minuten’, legt hij uit. ‘Ik heb honderd procent vertrouwen in de jongens en in het team.’

Afscheid

Het wordt waarschijnlijk zijn laatste kampioenschap: ‘De meeste rugbyers stoppen met spelen omdat ze worden gedwongen door een blessure. Ik wil mijn carrière beëindigen op mijn eigen manier.’

Zijn toekomst ziet hij positief in: ‘Ik heb al een baan aangeboden gekregen in China en bij het Bulgaarse Ministerie voor Sport.’ Het liefst wil hij sport en psychologie combineren. Zijn ambitie voor de toekomst is ondernemer en mentor worden: ‘Ik wil een voorbeeld zijn voor kinderen en ze laten zien dat alles mogelijk is, zolang je er zelf in gelooft’, zegt hij resoluut.

Zelf is hij niet geworden wie hij is zonder zijn rolmodellen, vertelt hij: ‘Mijn broer en mijn overleden vader zijn ontzettend belangrijk voor mij geweest.’ Ten slotte noemt hij coach Mark Lewis als inspiratie en steun: ‘Hij herinnert mij eraan dat ik plezier moet hebben in de sport, ook als ik moeite heb met mezelf. “Don’t forget to smile”, appt hij mij dan.’

Aan de lezers wil hij graag nog een boodschap geven: ‘Een negatieve instelling zal nooit een positief leven geven. Blijf geloven in je doel, ook bij tegenslag.’