De Weerwolven van Wakkerdam is een populair groepsspel onder jonge mensen. De Universitaire Studentenraad (USR) en Dance Fever hadden gisteren de kantine van het Huygensgebouw een avondje ter beschikking om het met een grote groep studenten te spelen. Meedoen kostte 5 euro, uiteraard bestemd voor de goede doelen van de Ragweek 2011.

De goede doelenweek nadert alweer zijn einde. Op deze laatste avond begeef ik me in een wereld van intrige, want de weerwolven moeten worden ontmaskerd. Bij binnenkomst zijn de aanwezigen al een halfuur bezig aan twee verschillende tafels. We zijn met zovelen dat er een derde dorp wordt bijgebouwd. De spelleider laat de naam Wakkerdam varen en doopt onze tafel om tot Huygensdorp. Al voordat de rollen zijn verdeeld, zit iedereen achterdochtig om zich heen te kijken.

Het eerste rondje gaat best rap, maar is daarom niet minder leuk. Al in de eerste ronde gaat weerwolf Koen – ‘met een K’, blijft de spelleider benadrukken – eruit. Bertil hoort namelijk direct aan zijn stem dat liegt. De dorpelingen brengen het er goed af dit potje, dankzij burgemeester Anouk. Haar stem telt dubbel. Laat dat nou net doorslaggevend blijken, om de laatste weerwolf te kunnen lynchen.

Observator
De suspense loopt in het tweede potje nog hoger op. Ditmaal kan ik als ziener een actievere rol spelen: elke nacht mag ik het kaartje van een medespeler bekijken, om te zien welke rol die heeft. Ha! De tweede nacht zie ik dat Erik een van de wolven is. Het probleem dat is hij zich de volgende dag niet erg verdacht maakt. Sterker nog, de aandacht wordt op mij gevestigd. Hoe kan ik me hier subtiel uitlullen? ‘Ik ben een goede observator (knipoog, red.), en ik weet dat Erik de wolf is. Iedereen zou op hem moeten stemmen.’ Ok, toch niet zo subtiel. Erik gaat eruit, maar de wolven hebben me in de smiezen. De ziener overleeft geen derde nacht.

Wel wordt er een tweede wolf geveld. Zo te zien heeft de heks haar extra kracht gebruikt, en een van de wolven om zeep getoverd. De verdenking gaat weer over naar Koen. ‘Zo’n groot twijfelend gebaar maak je niet als onschuldige burger’, oordeelt Jelle. Heeft de verdachte harige palmen en een zilverallergie? Koen weet de aandacht af te leiden door zich warrig voor te doen, en Jelle moet zelf het veld ruimen. Dankzij de dubbele stem van de burgemeester kan het gedecimeerde dorp zich uiteindelijk alsnog ontdoen van wolf Koen. ‘Ah, smerig!’

Onderlinge band
Met plezier hebben ruim 50 studenten in de Huygens-kantine gebekvecht. Tweeënhalf uur is voor de ervarene speler misschien wat aan de korte kant. In vier à vijf potjes kom je namelijk niet aan veel verschillende rollen toe. Daarentegen is het ruimschoots voldoende tijd om aan tafel een onderlinge band te scheppen. Een geslaagd einde van mijn Ragweek. /Ruud Vos

Uitleg
Voor wie het spel ‘weerwolven’ niet kent, hier even een beknopte uitleg.

De spelersgroep stelt een afgelegen dorp voor. Aan het begin van het spel krijgt iedereen een kaart, met erop de rol die voor hem is weggelegd. De meesten zijn gewone burgers, maar onder hen bevinden zich ook vraatzuchtige weerwolven. Bovendien zijn er speciale rollen met elk hun eigen kracht – bijvoorbeeld ziener en burgemeester.

Aan het begin van elke beurt gaan de burgers slapen, met de oogjes dicht. ’s Nachts wordt een van hen opgegeten. Overdag moet vervolgens een weerwolf worden opgespoord. Na een – veelal heftige – discussie wordt er gestemd welke dorpeling moet worden opgehangen. Het spel gaat door tot óf alle burgers óf alle wolven zijn uitgeroeid. Wie overblijft heeft dan gewonnen.