Met het einde van het jaar in zicht blikt studentenpastor Theo Koster terug op 2010.Ook kijkt hij alvast vooruit. ‘Dieptepunt? Studenten voelen zich bedreigd en nerveus door de plannen van dit kabinet.’

Hoogtepunt?
‘We zijn er trots op dat we hebben mogen ervaren dat bij een aantal activiteiten Nederlandse en buitenlandse studenten zich mengden, ze waren werkelijk geïnteresseerd in elkaar. Bij Crossroads, gericht op buitenlandse studenten, zagen wij bijvoorbeeld structureel ook Nederlandse studenten en bij de maaltijden in de vastentijd kwamen buitenlandse studenten. Gezamenlijk hebben ze een maaltijd georganiseerd, waarvan de opbrengst naar een project in Zuid Afrika ging, waar een van de deelnemers woont.’ 

Dieptepunt?
‘Het dieptepunt is het aantreden van het huidige kabinet en de gevolgen die dit heeft voor studenten. Wat staat me te wachten? Wat als ik door omstandigheden langer over mijn studie doe? Of als ik de verkeerde keuze maak? Studenten die we spreken voelen zich bedreigd en nerveus door het huidige beleid. Ook onder moslimstudenten die we in ons gebouw ontmoeten is de bestaande onrust toegenomen.’

Wat hoop je voor 2011?
‘Ik hoop op meer academische verbondenheid. Student of medewerker, we zijn allemaal lid van een gemeenschap. Nu merk je die verbondenheid heel sterk als ons een lid van de gemeenschap ontvalt, maar het zou mooi zijn als mensen zich het gehele jaar deel van het geheel zouden voelen. Religieus of niet-religieus: ik hoop dat nog meer mensen weten dat je in de Studentenkerk die verbondenheid kunt ervaren. Welke rol je ook hebt op de universiteit, je kunt hier in de eerste plaats mens zijn.’

Wat zijn de plannen voor 2011?
‘We richten ons in 2011 sterker op verbinden en verdiepen. Het accent wordt verlegd van het aanbieden van allerlei losse activiteiten naar het vormen van groepen. Zo willen we verbanden scheppen waarin je anderen beter kunt leren kennen en waarin je gesprekken kunt voeren die ergens over gaan, verdieping kunt vinden. Het verbinden is met name van betekenis voor eerstejaars die het immers nog aan contacten ontbreekt. De verdieping speelt in op de behoefte van ouderejaars die vrienden en relaties hebben, maar binnen deze groepen niet toekomen aan gesprekken over bijvoorbeeld de betekenis van deze vriendschap of relatie.’