Als Radboud Universiteit zijn we van plek 149 naar 138 gestegen op de QS-ranking, zo las ik toen ik gisteravond terugkwam uit Zwitserland. Alwaar ik afgelopen zondag meedeed aan het WK duatlon op de lange afstand. De eerste run – 10 km heuvelachtig rennen in klamme lucht onder loodgrijze hemel – kwam ik aardig door. De 150 kilometer fietsen met een hoogteverschil van 1500 meter gingen zelfs ronduit goed. Een gemiddelde van 30 kilometer per uur, da’s prima voor iemand met mijn capaciteiten. Maar de echte race begint pas tijdens de tweede run. 30 kilometer berglopen met een inmiddels al aardig opgeblazen motor. Geen sinecure.

Alleen de wereldtoppers kunnen die meesterproef echt hardlopend afleggen. Stervelingen moeten doorgaans op enig moment gaan wandelen. Domweg te steil. Zeker de drie eerste kilometers na de wisselzone. Die kwam ik nog prima door tijdens de eerste ronde van 15 kilometer. Daarna moest ik op de kortere klimmetjes al overgaan op de vermaledijde wandelpas.

Om een lang verhaal kort te maken: nadat ik het om de eindstreep heen gebouwde stadionnetje door was en aan mijn laatste ronde van 15 km begon, ging de regen over tot stortregen. Mijn gevoelige quadriceps blokkeerden dientengevolge volledig. En met nog zo’n schamele 12 kilometer te gaan stapte ik uit. Moe maar onvoldaan. Met de volgende hatelijke vermelding op de wedstrijdsite als gevolg: Did Not Finish.

De Belg Joeri Vansteelant won de race in een buitenaardse tijd van 6.07.15 uur. Mijn reisgenoot Raimond Schikhof deed het prima. Met 7.36 uur werd hij zevende in onze age-group, die bestond uit 40 stuks 45- tot 50-jarigen. Niet verkeerd voor een full time werkende directeur pensioenen van Randstand Holding BV. Als ik door had kunnen lopen was ik overigens ergens in de middenmoot van mijn age-group en trouwens ook van het totale veld beland. Als.

Mijn morele winnaar van eergisteren was echter de Oekraïense Iryna Kurakalova, bouwjaar 1954. Seventies racefiets, katoenen shirtje, de hele ellenlange dag ingetogen lachend. Ik haalde haar in tijdens het fietsen. De vrouwen starten een uur eerder, vandaar. Ik lag daarna een paar uur lang straatlengtes op haar voor. Maar toen ik ontgoocheld rechtsomkeert maakte, kwam zij in gezwind wandeltempo voor de eerste keer mijn Calvarieberg opgestiefeld. Om na 10.35 uur als eerste van de twee vrouwen uit haar leeftijdscategorie de meet te passeren, snel te douchen en vervolgens verlegen het podium te beklimmen tijdens de Siegerehrung.

Ranglijstjes, het is maar hoe je ertegenaan kijkt.