De favoriete collega van columnist Kim Fairley is zestig geworden en dat laat ze niet onopgemerkt voorbijgaan. Ze gunt iedereen een betrokken collega als hij.

Vandaag ben je zestig jaar geworden. Daar wil je vooral weinig ruchtbaarheid aan geven, sowieso niet aan je verjaardag en zestig is ook maar een getal. Zelf denk ik daar anders over. Dat doen we sowieso wel vaker, anders over dingen denken. Je bent in veel dingen ook het tegenovergestelde: meer op leeftijd (sorry!), man (kun je ook niets aan doen), rustig en beheerst (al heb je thuis een andere kant, zeg je vaak) en zuinig (gun jezelf toch eens wat, slinger ik vaak naar je hoofd). Toch ben jij het: mijn favoriete collega.

Wij nemen elke werkochtend rustig de tijd voor een bakkie koffie samen. Dat moment koesteren we, terwijl de universitaire wereld om ons heen raast en die godganse werkdruk ons voortstuwt naar maximale tijdsefficiëntie.

Je kent mijn sores, zorgen en momenten van diepe dalen en hoge toppen. Je grinnikt al als ik aangeef even te willen venten over mijn man en laat me dan uitrazen. We praten ook veel over werk: onze ambities, werkconflicten, onderzoeksprojecten en recente ervaringen met studenten. Ik hoor jou honderduit praten over je muzikale optredens, het wikken en wegen over financiële uitgaven, steevast onderbouwd met zelfontwikkelde spreadsheets, en de verdrietige momenten die er ook in jouw leven zijn.

‘Wij hebben dit al lang begrepen: de niet uit te drukken waarde van een betrokken collega’

Kortom, we bekommeren ons om elkaar. We weten wat er in elkaars levens afspeelt. We kunnen kritisch tegen elkaar zijn. We moedigen elkaar aan. We durven een blikje van onze binnenwereld te delen.

Collegialiteit. Erkennen we deze waarde van werk voldoende? Ze ligt voor het oprapen. De verbondenheid met collega’s hoeft niet te worden georganiseerd; de randvoorwaarden zijn er al, simpelweg omdat je elkaar in het werk telkens opnieuw treft. Ik zou willen zeggen: benut die momenten en schep ruimte voor aandacht, reflectie en oprechte zorg voor je collega’s.

Jij en ik hebben dit al lang begrepen: de niet uit te drukken waarde van een betrokken collega. Betrokken ben jij ook voor onze afdeling economie. Je bent al jaren het gezicht van de Examencommissie. Dat is geen papieren realiteit, want je denkt diep na over de vele verzoeken van studenten die op jouw bureau belanden. Je komt in de weekenden opdraven voor Open Dagen. Je gaat dit jaar weer mee op studiereis en geniet van de interactie met de studenten.

Ik heb geen idee wat er van onze afdeling terechtkomt als jij met pensioen gaat. Je weet álles, en godzijdank documenteer en archiveer je als de beste. Maar toch: jouw stabiliteit, rust, kennis en bereidheid om je uit te spreken voor goed onderwijs gaan een aderlating worden.

Vandaag ben je niet op het werk, wat zeg ik, de hele week al niet. Jij denkt dat een vakantie de aandacht afleidt van jouw verjaardag. Dat iedereen het maandag is vergeten. Maar daar vergis je je in.

Ik gun iedereen een Albert de Vaal.

Lees alle columns van Kim Fairley