Liefhebber Alex van der Hulst kiest om de week uit het cultuuraanbod in Nijmegen, en legt uit wat hot is en wat not. Deze keer: Misschien wel het laatste concert van punklegende John Lydon.

‘Don’t it always seem to go, that you don’t know what you’ve got till it’s gone?’, zong Joni Mitchell. Het is een beetje dom misschien om een hippie te citeren als je het over koning punk, John Lydon, wil hebben, maar wat dat betreft ben ik pretty vacant. Het punt is dat we grootheden in de muziek wellicht iets te makkelijk voor lief nemen en dan plots overstuur raken als ze dood zijn.

Dan gaat het uiteraard niet over de schare boomers die al twintig jaar de jas aantrekt, mompelend dat het deze keer wellicht de laatste keer is, om dan op weg te gaan om het gekras van Bob Dylan aan te horen. Dat hebben de liefhebbers van de al vijftig jaar verdwaalde Brian Wilson, moge hij rusten in vrede, ook lang volgehouden.

‘Er was nogal wat te verstouwen, naast fast food, maar hij is er nog’

Maar bij het enigszins onverwachte overlijden van bijvoorbeeld David Bowie, Prince, Steve Albini of D’Angelo hebben velen zich voor het hoofd geslagen dat ze niet naar dat laatste concert zijn gegaan toen die mogelijkheid er nog wel was. Dat had ik bij de te vroege dood van Luc de Vos. Nu had ik deze Vlaamse zanger met zijn band Gorki meerdere keren gezien, maar het voelde nog steeds als te weinig.

Lydon veranderde de muziekgeschiedenis

Dat gaat me dus niet gebeuren als John Lydon woensdag in Nijmegen aantreedt. Hij is 70 inmiddels en zag er de afgelopen jaren uit als een Amerikaan die van hamburgers uit elkaar ging barsten. In 2023 verloor hij zijn vrouw aan de ziekte Alzheimer, enkele maanden later stierf zijn beste vriend en manager. Er was dus nogal wat te verstouwen, naast fast food, maar hij is er nog.

En dat in het jaar dat punk 50 wordt. Op 23 april 1976 brachten de Ramones hun debuutalbum uit. Tegelijkertijd draaiden in Engeland de eerste punkbands warm in het livecircuit. De Sex Pistols zouden binnen een jaar de grootsten worden, met voorop John Lydon, toen Johnny Rotten geheten.

Hoe hij de r liet rollen, zijn stem boog, woorden vervormde, demonisch lachte en als een voetbalsupporter zijn teksten in de microfoon spoog: het veranderde de muziekgeschiedenis. Luister Anarchy in the UK en je hoort meteen weer waarom dit revolutie was. Lang duurde het allemaal niet. Johnny Rotten kreeg ruzie met de bloedirritante manager Malcolm McLaren en werd weer John Lydon.

Zijn tweede leven in de muziek had hij binnen de kortste keren op de rit. In 1978 verscheen het album Public Image: First Issue van zijn nieuwe band Public Image Ltd. (P.I.L.) Het liet de veelzijdigheid zien van Lydon, met op dat moment Keith Levene en Jah Wobble aan zijn zijde, het experimentele album dat daarop volgde, Metal Box, wordt nog meer geroemd.

Irritant figuur

Muzikaal deed Lydon het dus stukken beter dan zijn voormalig bandgenoten, die het moeten hebben van het uitmelken van de Sex Pistols erfenis. Zij geven tegenwoordig een soort van tributeconcerten met zanger Frank Carter. Dat schijnt heel goed te zijn, maar doe mij toch P.I.L. maar. Ook al is Lydon nog steeds een irritant figuur die expres politiek incorrect doet en ooit op Trump stemde, toch wekt hij sympathie op. Zoals hij op P.I.L.’s grootste hit Rise ook zong: ‘I could be wrong, I could be right’.

Toen ik hem tien jaar geleden telefonisch mocht interviewen over het toenmalige album van P.I.L. en zijn autobiografie zat hij vrolijk in zijn keuken te kwetteren terwijl zijn vrouw op de achtergrond commentaar gaf. ‘Als ik dan de koning van de punkers ben, dan doe ik verdomme precies wat ik wil’, zei hij. Geen veiligheidsspeld tussen te krijgen.

Lydon is er eentje om te koesteren. Zolang hij er nog is. Gelukkig noemen ze deze optredens: this is not the last tour.

Public Image Ltd, woensdag 6 mei, Doornroosje, 20:15 uur.