Waar menig studentenband een levensduur van slechts enkele jaren kent, staat voor zowel De BAB als Thunk! het twintigjarige jubileum voor de deur. Zaterdag staan zij samen op het podium. ‘Door de band heb ik nog lang met één been in het studentenleven gestaan.’

Terwijl enkele leden van De BAB en Thunk! op woensdagavond voor de fotograaf poseren naast het Elinor Ostromgebouw, speelt een groepje studenten enkele meters verderop flunkybal, een drankspel. Het is kenmerkend voor de studentikoze setting waarin beide bands ooit hun oorsprong vonden.

Maar de status van studentenband zijn de twee coverbands allang ontstegen. Bij een biertje of kop koffie op het terras van sportcafé The Yard vertellen de muzikanten van beide groepen over het ontstaan van hun bands.

Daarvoor moeten we terug naar het jaar 2007. ‘We kennen elkaar van studentenorkest QHarmony’, vertelt Frank Willems van Thunk!. ‘Twee leden van dat orkest trouwden met elkaar. Op de bruiloft gooide Wouter, onze toenmalige trompettist, een balletje op: waren er soms mensen die het leuk vonden om een band te vormen? Het idee was dat we zouden spelen op het tienjarige jubileum van QHarmony, later dat jaar.’ Met een lach: ‘Dat was een succes: het bleef niet bij dat ene optreden.’

De BAB ontstond rond dezelfde tijd binnen de gelederen van Phocas, bij dispuut Achelous. ‘BAB staat voor Beruchte Achelous Band’, vertelt drummer Ricky van Dijk. Hij begint te lachen. ‘Met het publiek waar we nu voor spelen is dat soms wat lastig om uit te leggen, daarom hebben we dit recent omgedoopt tot de Big Awesome Band. Omdat het een herendispuut is, bestond de band oorspronkelijk alleen uit mannen, maar al vrij snel kwamen daar vrouwen van dispuut Chimaera bij.’

Zaterdag staan de twee bands samen op het podium. In De Lindenberg staat een avond vol covers op het programma. De BAB en Thunk! staan om en om zo’n 45 minuten op het podium. Met muziek variërend van soul en disco tot rap en Nederlandstalige meezingers.

‘De balken van het plafond van de kelder begonnen te scheuren’

Een tipje van de sluier lichten? Willems (Thunk!): ‘We gaan voor het eerst APT. van ROSÉ en Bruno Mars spelen. En ook Shut Up and Dance van Walk the Moon.’ De twee leden van De BAB beginnen te lachen. Cecile van Houts: ‘Dat laatste nummer hebben wij ook jarenlang gespeeld en sloeg bij ons altijd heel goed aan.’

Ontruiming

Met de jaren zijn ook de nodige mooie verhalen ontstaan. ‘Ik weet nog hoe we vroeger een keer in Villa van Schaeck speelden’, vertelt Van Dijk (De BAB). ‘Het hele publiek, in totaal vierhonderd man, was aan het springen. Tot iemand van de vereniging die in de kelder zat naar boven kwam gerend. Hij riep dat we onmiddellijk moesten stoppen en dat het gebouw ontruimd moest worden. De balken van het plafond van de kelder begonnen te scheuren.’

Ook Marloes de Bruijni (Thunk!) kent verhalen waar het nog steeds over gaat. ‘Wij hebben ooit eens bij een feest voor senioren opgetreden’, vertelt ze. ‘Vooraf hebben we een hele discussie gehad of we het nummer Leef van Dré Hazes wel of niet moesten spelen. “Leef, alsof het je laatste dag is” zingen voor mensen op die leeftijd is toch wat dubbel… Wat denk je? Komt na een paar nummers een van die oudjes naar voren met het verzoek of we dat nummer konden spelen. En swingen dat ze met z’n allen deden daar.’

Korte lijntjes

Waar menig studentenband door verhuizingen, werk of simpelweg andere ambities geen lang leven is beschoren, houden Thunk! en De BAB het al bijna twintig jaar vol. Wat is nou het geheim?

Willems: ‘Ook bij ons zijn de studenten van toen uitgewaaierd over alle windstreken. Van de originele tien leden zijn er slechts twee over. Maar we zijn er altijd voor gegaan om die gaten weer op te vullen. Met veel ex-bandleden blijven de lijntjes trouwens kort: ze staan nog weleens als invaller op het podium.’

Van Houts: ‘Belangrijk is ook dat je naast het podium een hechte groep bent. Jarenlang samen in de kroeg staan verbroedert. Door de band heb ik nog lang met één been in het studentenleven gestaan. Niet dat we elkaar buiten repetities en optredens om tegenwoordig zo veel zien, maar het voelt nog steeds als een hechte vriendengroep.’

De vier hebben veel zin om zaterdag samen op het podium te staan, in de stad waar het allemaal begonnen is. Een thuiswedstrijd, kun je het wel noemen. ‘Ik kijk het meeste uit naar dat ik tijdens jullie sets lekker mee kan zingen met een biertje in mijn hand’, besluit Van Houts lachend.