Ik ben dol op dramatiek. Zo stond ik vrijdag in de kroeg voor mijn ´allerlaatste vrijdagmiddagborrel´, was ik zaterdagavond op een technofeest in Trouw om ´voor het allerlaatst´ nog even te dansen en lag ik gisteren in bed met mijn ´allerlaatste´ oer-Hollandse kater. Gevolgd door ‘het allerlaatste’ romantische etentje met het vriendje.

Het leverde me vaak de opmerking op dat ik ‘echt niet dood ga ofzo’, maar ook een hoop sms’jes die de paniek nog een beetje aanwakkerden. Want hoezeer ik alles ook gepland heb (ik heb 1 reisgids gekocht), ik heb nog steeds niks ingepakt. Iets dat ik zelf geen enkel probleem vind, het past immers precies binnen mijn plan.

Wat dat plan is? Het inpakken zo lang mogelijk uitstellen, dan volledig in paniek raken en alles wat ik kan vinden in mijn koffer gooien. Maar dat is schijnbaar niet the way to go. Ik heb ergens wel een lijstje liggen met een aantal dingen die ik moet meenemen. Waar dat lijstje ligt weet ik niet meer, maar ik kan me vaag herinneren dat het woord paspoort erop staat gekrabbeld. En dat is het enige dat je ‘ECHT NIET’ mag vergeten, aldus mijn moeder. En als je moeder het zegt is het waar.

Woensdagmiddag zal de dramatiek zijn hoogtepunt beleven. Dan kun je me vinden op het vliegveld van Eindhoven. Met uitpuilende tas, extra veel niet-waterproof-mascara en een zak uien. Want gehuild zal er worden.