Gerustgesteld nam ik kennis van het aantal PVV-stemmers op de Radboud Universiteit. In het stemlokaal naast onze kantine bleek slechts 1,5 procent van de kiezers een stem op deze partij uit te brengen. Niet verbazingwekkend, een academicus weet beter dan te vallen voor de fact-free politics. PVVers beweren meestal dat ook hoger opgeleiden massaal op de PVV stemmen, maar ook dat spreken de cijfers tegen.

Toch wil ik eenmaal de tijd nemen om de inbreng van de PVV in de Tweede Kamer te beschouwen. De PVV maakt namelijk dezelfde keuzes als veel beginnende bestuurders: alles tot in kleine details regelen. Over het algemeen geldt dat de PVV zoveel mogelijk, vaak onnodige, details op landelijk niveau dichttimmert en vaak is daarbij het provocatief pesten van buitenlanders een grote drijfveer. Gemeentes worden bij voorkeur gepasseerd om naar eigen inzicht treffend beleid te maken, rechters moeten worden afgerekend op strafquota terwijl de politie juist af moet van bonnenquota. Dat laatste lijkt me overigens gelukkiger dan het eerste, maar dat even terzijde.

Vanuit de strategie van de PVV is regeltjeszucht niet zo vreemd. Juist de voor Henk en Ingrid herkenbare details scoren goed. ‘Halalvlees is stom want ritueel slachten is zielig! Er komen animalcops tegen dierenbeulen!’, knorde Henk nog snel voordat hij het laatste hapje van zijn, van verwaarloosde varkens gefabriceerde, frikadel naar binnen propte.

Toch zie je studentbestuurders vaak ook alles in regeltjes vastleggen. ‘Vinden we vijf bestuursleden een streefaantal? Laten we dan een maximum van zeven opnemen in onze statuten, anders wordt het vast een grote chaos!’ Wie kent ze niet, de regeltjes die een vereniging ooit vastlegde, maar die achteraf onhandig bleken. Reglementaire vrijheden kenmerken de vooruitziende student. Wie goed oplet neemt een trend waar: meer ervaren studentbestuurders denken in hoofdlijnen, starters graven zich vaker vast in details.

Tot mijn teleurstelling zie ik de studentenraadsfractie waarvan ik ooit deel uitmaakte, en die ik over het algemeen nog steeds erg waardeer, een vergelijkbare vergissing maken. Zogenaamd om hen te beschermen, en vooruitlopend op een wet die nog moet komen -en er hopelijk nooit komt- overweegt AKKUraatd vertraagde studenten uit te sluiten van compensatie voor bestuursfuncties. Naast onnodig, omdat dit een zaak van de student en de betreffende studentenorganisatie zou moeten zijn, vind ik dat ook nog eens onverstandig: veel verenigingen kampen nu al met schaarste aan competente bestuurskandidaten. Gelukkig betreft het slechts een voorstel. Hopelijk ziet AKKUraatd het licht alsnog.

Tot slot lijkt de hele discussie een hypothetische discussie te worden als de wet van Zijlstra er komt. De introductie van de Halbeheffing is op den duur het einde van studentenorganisaties. Doodzonde van de waardevolle bijdragen die zij leveren aan de academische gemeenschap. Maar er is nog iets: de kans dat PVV-Kamerleden in de toekomst meer degelijke bestuurservaring hebben wordt enkel kleiner.