De afgelopen week was ons lieve zoontje ziek. Erg vervelend, vooral voor hem, maar ook een beetje voor ons. Een ziek kindje kan niet naar de kinderdagopvang en heeft nog meer aandacht nodig dan normaal.

Hoewel mijn partner en ik allesbehalve moderne-techniek-ontkennende hippies zijn, zetten we ons mannetje bij voorkeur nauwelijks achter het duivelse kastje. Dat valt niet mee, want de verleiding is groot. Zet een DVD van Buurman&Buurman op en je lieve kleine snotneus is al gauw een uurtje koest. Volle luier, lege maag, koude natte melkvlek op de romper: als de TV straalt richting ons ventje, straalt ons schatje zelf.

Toch moest ook de afgelopen dagen worden gewerkt. Ook zonder de wekelijkse twee dagen kinderdagopvang waarop door ons normaliter hard kan worden doorgewerkt. Tijdens zo’n situatie breekt nood wet en gaat de TV soms aan. Het hoge stemmetje van Elmo’s DVD zingt nog steeds opmerkelijke zelfverzonnen liedjes op de melodie van “jingle bells” in mijn hoofd.

Ons zoontje is nu een half jaar oud, dan ontkom je er niet aan dit soort infantiele kost voor te schotelen. Over een aantal jaar hopen we met hem naar Klokhuis en Jeugdjournaal te kijken. Als dat tenminste nog op TV is. En dat was het, zo zagen we laatst. Om 18:20 “Het Klokhuis” en direct daarna, om 18:45 “NOS Jeugdjournaal”. Mooi! Maarreuhh, direct daarna? Dat mochten we willen. Een STER-reclameblok bouwt de spanning voor het jeugdjournaal nog even op.

Het scherm kleurt overdreven roze, maar het is nog te vroeg voor Pownews. Een liedje zo vrolijk dat de Teletubbies zich ervoor zouden schamen, knalt door de speakers en een meisjesstem maakt het af: “Bij Lelly Kelly schoenen krijg je nu gratis een make-up mobieltje met foto’s van puppies!”. Nondeju. Natuurlijk willen kids dat. Hoe kan een kind, dat achter een dranghek bij de supermarkt om voetbalplaatjes bedelt, nu redeneren dat de investering in Lelly Kelly schoenen nogal oppervlakkig en stompzinnig is? Dat kan een kind niet. Omdat het kritische beoordelingsvermogen van een kind nog volop in ontwikkeling is, zijn kinderen de ideale prooi voor marketeers. Kinderspeelgoed verkoop je aan ouders, niet aan kinderen, vind ik. Deze prullaria, waar je een Happy Meal nog om zou moeten weigeren, opdringen aan onschuldige jeugdjournaalkijkende kids, is minstens zo twijfelachtig als het adverteren van wurgleningen voor Henk en Ingrid zodat zij een grote platte televisie kunnen kopen in verband met een komend WK.

Goed pedagogisch bezig hoor, publieke omroep. Vaak best goede programma’s, maar als we ons, door 1 kanaal op te offeren, kunnen bevrijden van deze beeldbuisvervuiling wil ik graag weten waar ik kan tekenen.