Hij werd matchwinnaar bij een wedstrijd van LA Galaxy, maar een hardnekkige blessure maakte een einde aan zijn voetbalcarrière. Nu volgt Kai Koreniuk de opleiding bedrijfseconomie aan de Radboud Universiteit. ‘Ik wilde spelen en scoren op het hoogste niveau en dat is gelukt.’

Over het mooiste moment in zijn carrière hoeft Kai Koreniuk (28) niet lang na te denken: in de thuiswedstrijd van LA Galaxy tegen Vancouver Whitecaps in 2020 tikt hij een voorzet van een ploegmakker binnen. Na het doelpunt loopt hij in de richting van de cornervlag, zijn ploegmakkers vallen hem in de armen.

‘Op dat moment dacht ik dat mijn carrière gelanceerd was’, zegt Koreniuk zes jaar later op de campus van de Radboud Universiteit. Maar een hardnekkige blessure – eerst scheurde hij zijn kruisband, later zijn meniscus – gooide roet in het eten.

Koreniuk groeide op in Ormond Beach, een klein stadje in Florida, als zoon van een Amerikaanse vader en een Nederlandse moeder. Al snel blijkt hij een aanleg voor sport te hebben. ‘Het liefst had ik American Football gespeeld, maar dat vond mijn moeder te gevaarlijk. Destijds was ik het daar niet mee eens, maar wellicht had ze gelijk. Ik kijk nog altijd naar wedstrijden van de Pittsburgh Steelers (American Footballteam, red.), zoals ik vroeger samen met mijn vader deed.’

Heimwee

Uiteindelijk kiest Koreniuk voor soccer, en daarin blinkt hij al snel uit. Omdat hij een carrière als profvoetballer ambieert, stuurt hij filmpjes van wedstrijden met zijn jeugdteams naar Nederlandse profclubs. Met succes: hij wordt uitgenodigd om te testen bij de jeugd van Vitesse. ‘In Nijmegen moet ik dat natuurlijk niet te luid verkondigen’, grapt hij.

Op zijn vijftiende trekt Koreniuk, die op dat moment geen woord Nederlands spreekt, in bij zijn grootouders in Nijmegen. ‘Dat was niet vanzelfsprekend: in het begin had ik veel heimwee. Het eten, de taal, de humor, de omgang met mensen: alles was anders. Op een Nederlandse school had ik het lastig, het begon pas beter te gaan toen ik naar de internationale school mocht. Daar leerde ik ook mijn vriendin kennen. Ze is net als ik Nederlands-Amerikaans, we zijn nog steeds samen.’

Op sportief vlak gaat het Koreniuk voor de wind: op zijn zestiende biedt Vitesse hem een profcontract aan, niet veel later wordt hij opgeroepen voor het nationale jeugdelftal van Oranje. ‘Het ging hartstikke goed en ik hoopte door te stromen naar het eerste elftal. Maar door een samenwerking tussen Vitesse en Chelsea kwamen er elk jaar zes à zeven talentvolle spelers van de Engelse club bij Vitesse terecht, waardoor ik weinig speelkansen kreeg. In 2017 stapte ik daarom over naar Jong AZ.’

In 33 wedstrijden voor Jong AZ scoort Koreniuk twee keer. Zijn prestaties gaan niet onopgemerkt voorbij in de Verenigde Staten. Wanneer de directeur van het mythische LA Galaxy een keer in Amsterdam is, gaat hij koffie drinken met de zaakwaarnemer van Koreniuk. ‘Volgens hem maakte ik een betere kans om door te stromen naar het profvoetbal bij LA Galaxy dan bij Jong AZ.’

Zlatan en Chicharito

Zo verhuist Koreniuk op zijn 21^e naar Los Angeles, waar hij als speler van het tweede team van LA Galaxy een huis met vijf andere spelers deelt. ‘Het voelde een beetje aan als een studentenhuis, met zoveel jonge gasten’, zegt hij. ‘Maar het leven in Los Angeles is natuurlijk geweldig: je hebt er bergen, het strand. Als we wat meer vrije tijd hadden, gingen we hiken. En af en toe konden we ook eens gaan stappen.’

In 2019-2020 wordt Koreniuk meteen uitgeroepen tot speler van het jaar bij het tweede team van de Amerikaanse recordkampioen. ‘Ik maakte veel goals en gaf veel assists. Ook trainde ik af en toe mee met de eerste selectie, waardoor de coaches mij leerden kennen. Dat maakte dat ik een profcontract voor het eerste elftal kon tekenen. Dat was echt een van de mooiste momenten van mijn carrière.’

In de tribunes van LA Galaxy zitten vaak beroemde Amerikanen zoals basketballer LeBron James of de voetbalster Alex Morgan, ook Hollywoodsterren hoeven niet ver te reizen om een wedstrijd bij te wonen.

‘Zlatan en Chicharito hadden een ongelofelijke drang om te winnen’

In de kleedkamer van de Amerikaanse club lopen op dat moment enkele grote namen rond: voor doelpunten zorgt de Mexicaan Javier Hernandez – bekender onder zijn bijnaam El Chicharito. Ook de Zweedse superster Zlatan Ibrahimovic speelt er een jaar, voor hij zijn carrière afsluit bij AC Milan. ‘Toen ik jonger was, keek ik vaak naar hun voetbalwedstrijden op televisie. Het was heel bijzonder om samen met hen op het veld te staan, daar kijk ik met trots op terug.’

Wat hij opstak van de voetbalgrootheden? ‘Zij hadden een ongelofelijke drang om te winnen. Ze motiveerden andere spelers, zorgden dat iedereen scherp was. “Werk nog harder”, was een boodschap die ze voor jongere spelers hadden. Met hun status en carrière kon je daar als jonge speler weinig tegenin brengen.’

Registeraccountant

Drie jaar is Koreniuk profspeler bij LA Galaxy. Vier wedstrijden speelt hij mee in het eerste elftal, waarin hij één keer scoort. Maar dan sukkelt hij van de ene in de andere blessure. Zijn contract wordt niet verlengd, pas na tweeënhalf jaar kan hij weer voetballen. Zijn rechterbeen kan hij weliswaar niet meer volledig strekken: dat compenseert hij naar eigen zeggen door extra druk te zetten op zijn linkerbeen.

In de zoektocht naar een nieuw contract loopt Koreniuk stage bij twee profclubs. ‘Ze vonden dat ik hartstikke goed kon voetballen. Toch durfden ze me niet meteen een contract aanbieden, omdat het nog een jaar zou duren voor ik weer 90 minuten zou kunnen volmaken. In voetballen bij de amateurs had ik dan weer geen zin. Met een studie kom ik dan veel verder in het leven, dacht ik.’

Tijdens zijn periode bij LA Galaxy studeert Koreniuk in de avonduren Fysiotherapie. ‘Mijn moeder is fysio en door mijn blessures had ik veel met fysio’s te maken’, verklaart hij die keuze. Maar omdat hij niet alle onderdelen van de studie even leuk vindt, studeert hij sinds drie jaar bedrijfseconomie. Na zijn master hoopt hij uiteindelijk een diploma als registeraccountant te halen.

Kelderklasse

Met zijn 28 jaar is Koreniuk vaak de oudste student in de collegezalen van de Radboud Universiteit. ‘Ik krijg van medestudenten weleens te horen dat ik op leeftijd ben, maar met dat soort grappen kan ik wel omgaan. Tijdens de introductie dit jaar was ik mentor, het leek me een fijne ervaring. Tegelijk was het ook confronterend, want de meeste introlopers waren tien of elf jaar jonger dan ik.’

Door zijn studiegenoten wordt hij weleens aangesproken op zijn voetbalcarrière. ‘Ja, vooral jongens vinden dat superleuk’, zegt hij. ‘Heel vaak vragen ze of ik met hen ga voetballen. Dat kan ik nog wel een beetje, maar ik merk wel dat ik een tijdje gestopt ben en mijn knieën zijn nog maar 70 à 80 procent. Ik speel nog wedstrijden in de vijfde klasse bij BVC’12 in Beek-Ubbergen. Technisch steek ik erbovenuit, maar ik ben natuurlijk niet meer zo fit als vroeger.’

Op zijn voetbalcarrière kijkt Koreniuk met trots terug. ‘Ik heb alles eruit gehaald wat ik wilde. Ik wilde spelen en scoren in MLS (de topcompetitie van de VS, red.), en dat is gelukt. Natuurlijk had ik een langere carrière willen hebben, maar dat had ik niet zelf in de hand.’

Hoever hij het zonder die blessure had kunnen schoppen, vindt Koreniuk lastig om te zeggen. ‘Ik wil niet te veel gedachten of emoties besteden aan wat niet is gebeurd. Ik denk dat ik in ieder geval een mooie carrière in de MLS of in de Eredivisie had gehad. De Premier League of een wereldkampioenschap zat er wellicht niet in, maar wellicht wel een stabiele carrière op hoog niveau.’