Begin oktober vloog Nessa naar de bezette Westelijke Jordaanoever om diens solidariteit te betuigen aan Palestijnse olijfboeren. Samen met nog drie activisten werd de student gearresteerd en teruggestuurd: ‘We werden onder schot gehouden.’

Wereldwijd reizen er regelmatig pro-Palestijnse activisten af naar de Westelijke Jordaanoever om Palestijnen te steunen. Een van hen was Radboudstudent Nessa* uit Duitsland. ‘Ik was van plan om een paar maanden in het dorp Jamma’in te blijven, maar binnen een week ben ik gedeporteerd’, vertelt die. Hen is net een week terug uit de Westelijke Jordaanoever op het moment van het interview.

Ondanks het donkerrode reisadvies van het Ministerie van Buitenlandse zaken stapte de student aan de Faculteit der Filosofie, Theologie en Religiewetenschappen in vliegtuig richting de Westelijke Jordaanoever.

‘Zowel de Nederlandse overheid als de Duitse overheid zijn medeplichtig aan genocide op de Palestijnen. Ook de Radboud Universiteit heeft nog steeds banden met Israël, en werkt samen met bedrijven en instellingen die genocide steunen. Aangezien ik hier mijn collegegeld aan betaal, voel ik mij direct verantwoordelijk om me tegen dit geweld te verzetten’, licht Nessa toe.

Solidariteit

Via International Solidarity Movement, een internationale solidariteitsbeweging, kwam Nessa in contact met een Palestijnse gemeenschap in Jamma’in, in de buurt van Nablus. Details over de beweging, de voorbereiding van de reis en de andere aanwezige activisten wil hen niet kwijt: ‘Ik wil niemand in gevaar brengen.’

Vanwege dat mogelijke gevaar maakten Nessa’s familie en vrienden zich veel zorgen over diens plannen: ‘Natuurlijk vonden zij het eng dat ik deze reis ging maken. Maar ik ervaarde vooral veel steun van hen.’

In de bezette Westelijke Jordaanoever is overal apartheid merkbaar, schetst Nessa: ‘Bij controlepunten mocht ik meteen doorrijden van het Israëlische leger. Palestijnen moeten daar soms uren wachten. Hoe je wordt behandeld ligt aan welk nummerbord je hebt.’

In het bezette gebied deed de student aan solidarity presence, een vorm van activisme waarbij je solidariteit toont met Palestijnen door fysiek bij ze aanwezig te zijn. Activisten brengen bijvoorbeeld kinderen naar school of begeleiden schapenherders tijdens hun werk. Nessa hielp Palestijnse olijfboeren tijdens de jaarlijkse olijfoogst.

Voor de meeste mensen lijken dit simpele dagelijkse activiteiten. Maar, legt Nessa uit: ‘Alleen al door naar buiten te gaan riskeren Palestijnen hun leven.’

‘Na ongeveer twintig minuten oogsten kwamen de eerste kolonisten, gemaskerd en bewapend’

In de Westelijke Jordaanoever is geweld tegen Palestijnen aan de orde van de dag: ‘De dag voor mijn aankomst hebben kolonisten een man uit de gemeenschap doodgeschoten bij zijn voordeur. De dag na mijn deporatie, is een familie zwaar mishandeld tijdens de olijfoogst. Ze liepen onder andere schedelbreuken en een gebroken rug op.’

Toenemend geweld

Extra kwetsbaar voor geweld zijn Palestijnse olijfboeren. Volgens Nessa doen Israëlische kolonisten er alles aan om de olijfoogst onmogelijk te maken: ‘Kolonisten ontzeggen de boeren toegang tot hun olijfgaarden en steken olijfbomen in brand. Ook nemen ze landbouwgrond in bezit zodat ze hun nederzettingen kunnen uitbreiden.’

Palestijnse boeren die er toch in slagen om hun land te bereiken, krijgen te maken met agressie, in het bijzonder tijdens de jaarlijkse olijfoogst. Zo meldt VN-organisatie OCHA dat er tussen 13 en 19 oktober 69 Palestijnse olijfboeren gewond zijn geraakt door Israëlische kolonisten tijdens hun werk.

Volgens Nessa zijn ongeveer honderdduizend Palestijnen economisch afhankelijk van de olijfoogst. Het geweld raakt hen niet alleen financieel, maar ook sociaal: ‘De jaarlijkse olijfoogst is echt een moment van gemeenschap. Jongeren keren terug naar hun ouderlijk huis om hun families te helpen met de oogst.’

Maskers en wapens

En precies tijdens een olijfoogst ging het goed mis. De dag van Nessa’s arrestatie ging die samen met drie andere activisten naar een olijfgaard om boeren te helpen met de oogst. ‘Na ongeveer twintig minuten oogsten kwamen de eerste kolonisten, gemaskerd en bewapend. Ze schreeuwden en bekogelden de boeren met stenen’, blikt Nessa terug.

Vlak daarna kwamen soldaten van het Israëlische leger. ‘Ze vertelden dat wij ons bevonden op verboden militair terrein. We kregen vijf minuten om te vertrekken.’ Concreet bewijs voor deze beschuldigingen lieten de soldaten niet zien.

‘Het leger gebruikte traangas en we werden onder schot van het land begeleid’, vertelt Nessa, ‘terwijl wij zelf geen geweld hebben gebruikt.’ Een Palestijnse boer werd zo ernstig in elkaar geslagen dat hij naar het ziekenhuis moest.

Vervolgens vertrokken Nessa en de drie activisten naar een andere olijfgaard om daar boeren te helpen met de olijfoogst. Twee uur later verschenen er weer kolonisten op het land, dit keer op quads.

Wederom kregen de boeren en de activisten de boodschap dat ze moesten vertrekken, maar dit keer zonder reden. Toen ging het volgens Nessa allemaal heel snel: de kolonisten pakten de activisten op en hielden hen vast totdat de politie hen kwam halen. De agenten brachten hen vervolgens naar het politiebureau in Ariel.

Aanklacht

Na de arrestatie werden de activisten bij elkaar in een politiecel geplaatst. Een voor een werden ze ondervraagd door agenten. Toegang tot een advocaat was er niet. ‘Volgens de aanklacht ben ik twee keer op verboden militair terrein geweest’, zegt Nessa. Inzage in de aanklacht kan de student niet geven: ‘Ik heb geen document gekregen met mijn aanklacht erin.’

De veronderstelling dat de student daadwerkelijk betrokken was bij een strafbaar feit, werpt hen resoluut van de hand: ‘Nee. Ik hielp Palestijnen met het oogsten van hun gewassen en ik filmde het geweld dat hun werd aangedaan.’

Geen contact

Na ongeveer tien uur in de cel werden de activisten door de grenspolitie overgeplaatst naar het deportatiecentrum op het Ben Gurion vliegveld.

Tijdens de twee nachten die Nessa in de gevangenis heeft gezeten heeft die geen advocaat gezien. Bellen was verboden: ‘Mijn familie en vrienden wisten dat ik gevangen zat, maar ze hadden geen idee waar ik was. De ambassade heeft geweigerd om mij te helpen.’

De activist heeft bewust meegewerkt aan diens deportatie, omdat in beroep gaan duur is. ‘Een advocaat kost 1500 euro, en de meeste mensen die in beroep gaan verliezen hun zaak toch. Je stelt je deportatie eigenlijk alleen maar uit.’

Ondanks de heftige dagen in de gevangenis benadrukt de activist: ‘In vergelijking met Palestijnse gevangenissen heb ik een groot privilege. Ik word niet jaren gevangengehouden zonder aanklacht, en ik ben niet gemarteld of vermoord.’

Terug in Nijmegen

Op de dag van de deportatie werd Nessa met handboeien het vliegtuig in geleid. ‘Tot de landing hield het vliegpersoneel mijn paspoort bij zich’. De student kijkt met gemengde gevoelens terug op diens reis en de deportatie: ‘Ik haal heel veel steun uit mijn familie en vrienden, maar ik ben nog steeds mentaal aan het landen.’

‘Nu ga ik door met activisme op de campus totdat alle banden met Israël zijn verbroken’

Ook na het vertrek van Nessa blijft het geweld tegen Palestijnse gemeenschappen doorgaan. Op 27 oktober vond er een grote inval plaats in Burin, een dorp op ongeveer 15 kilometer afstand van Janna’in. Het Israëlische leger pakte 60 Palestijnen op, onder wie Ghassan Najjar, de oprichter van een boerenorganisatie.

De deportatie bewijst voor Nessa dat internationale solidariteit werkt: ‘De Israëlische overheid doet veel moeite om ons te stoppen.’

De activist is door de ervaring op de Westelijke Jordaanoever alleen maar strijdvaardiger geworden: ‘Ik mag nu vijf jaar Israël niet meer in, anders had ik het zo weer gedaan. Nu ga ik door met activisme op de campus totdat alle banden met Israël zijn verbroken.’

*De echte naam van Nessa is bekend bij de redactie van Vox.