Nicky Sadyhova (20) is op haar twaalfde met haar familie gevlucht uit Azerbeidzjan. Nu studeert ze biologie aan de Radboud Universiteit. Hoe lang ze dat nog kan blijven doen, weet ze niet. Als het aan de regering ligt, wordt Nicky namelijk teruggestuurd naar haar thuisland. En daar heeft ze naar eigen zeggen geen toekomst. De VARA nam het verhaal van Nicky op in een serie korte portretten genaamd Nederland zwaait uit.

‘Als we terug moeten naar Azerbeidzjan, wordt mijn vader aan de grens gearresteerd’, verzekert de eerstejaars studente. ‘En aangezien ik meerderjarig ben, denk ik dat voor mij hetzelfde geldt.’ De familie Sadyhova is op 4 februari in beroep gegaan tegen de uitzetting. De uitslag is er nog niet, maar Nicky vreest het ergste: ‘In 99% van de gevallen blijft die hetzelfde.’

Geen gevaar
Nicky was vrijdag te zien bij de VARA, in een serie portretten over kinderen en jongeren die in Nederland geworteld zijn, maar die het land toch moeten verlaten. ‘De VARA wil druk uitoefenen op de politiek met deze filmpjes en dat wil ik natuurlijk ook.’ In het filmpje is te zien hoe Nicky haar studentenleven in Nijmegen leidt en hoe ze bezig is met haar toekomst.

In 2010 werd in de Tweede Kamer de motie Spekman aangenomen, waarin werd vastgelegd dat kinderen die langer dan acht jaar in Nederland zijn, hier kunnen blijven. Minster Leers heeft deze motie echter naast zich neergelegd. Nicky: ‘Uit onderzoek van het IMD blijkt dat Azerbeidzjan een veilig land is, waar wij geen gevaar lopen. Het bewijs dat wij aanvoeren om de overheid ervan te overtuigen dat dat wel zo is, schijnt niet aan alle eisen te voldoen.’

Gewoon Nicky
Voor Nicky is de situatie praktisch onhoudbaar geworden. ‘Met mijn studie gaat het minder goed, omdat het lastig is me te concentreren’, zegt ze. ‘Officieel wordt mijn familie gezocht door de vreemdelingenpolitie, omdat we niet in Nederland mogen blijven. Tegen mij zeggen ze dat ze me ook kunnen oppakken als ik colleges volg. Maar ik wil niet mijn leven lang onderduiken en wil ook gewoon Nicky kunnen zijn: niet alleen ‘dat meisje dat uitgezet gaat worden’. Ik weiger hoe dan ook mijn handtekening te zetten onder de uitzettingspapieren. Ook als ik daardoor geen procedure meer kan starten. Daarmee geef ik de overheid teveel macht in handen.’

Realistisch
Van andere mensen verwacht Nicky ook niets meer. ‘Dit hele gedoe is vorig jaar al begonnen, toen ik nog op de middelbare school zat. Daar ondernamen mijn klasgenoten niets en ook nu demonstreren medestudenten niet tegen dit beleid. Of de universiteit iets kan doen, weet ik niet. Misschien een brief schrijven naar de regering en het IMD om aan te tonen dat ik hier een goede toekomst heb. Maar ik ben ook realistisch geworden: ik denk dat wij nog heel lang moeten vechten voor een verblijfsvergunning. En als we die al krijgen, zal het via een generaal pardon of een motie zijn.’ /Carolien Dircken

Beeld: VARA