Gedurende de eerste drie klassen van de RK basisschool St. Agatha in het Zuid-Limburgse dorpje Eys (1800 inwoners) gingen we bij wijze van schoolreisje een dag naar de Gulperberg, een zeer bescheiden attractiepark. Te voet. In de laatste drie klassen gingen we twee kilometer verderop naar Foreldorado, een vakantiepark annex forellenkwekerij, maar dan met een educatieve rondleiding door de kwekerij. Ook te voet.

Voor uitwedstrijden van voetbalvereniging Zwart Wit Eys 1919 beklommen we als tienjarige jongetjes onze versnellingsloze fietsjes. Eys ligt in een dal. Altijd klimmen dus. De verst verwijderde vijand was Wit Groen Vaals: 15 kilometer Oostwaarts, met twee flinke heuvels ertussen. Meneer Stolman, koster en jeugdelftalleider, had er grote moeite mee om ons een beetje in toom te houden, opdat we niet al bekaf in Vaals aankwamen. En wie tijdens de wedstrijd vloekte, werd subiet gewisseld, zo voegde hij ons altijd toe tijdens de adempauze annex wedstrijdbespreking boven op berg die over Eys uitkeek.

Tijdens de zomervakantie ging ik met mijn ouders wel eens dagje naar de Ardennen of de Eifel. Lekker dichtbij, maar wel een ander land. Nu, zo’n veertig jaar later fietsen mijn vrouw en ik vanaf thuis naar Praag. En dan via Oostenrijk en de Zwitserse Alpen naar Geneve. Van daaruit via het Centraal Massief naar Millau, waar we de fietsbus naar huis nemen.

Voor het zomerreces vraag ik vaak naar de vakantiebestemmingen van studenten. Costa Rica, zei er vorig jaar een. De afstand in kilometers er naartoe wist hij niet precies. Wel het aantal vlieguren. Maar hij ging wel mee op een hike naar een eco-resort, voegde hij nog op de valreep toe.

De rest had bescheidenere plannen: met de auto naar de Provence of vliegen op Kreta of Tunesië. Leuk en spannend vonden ze mijn fietsplannen. Bewondering voor de hoeveelheid hoogtemeters. Maar ook meewarige blikken. Zo van: kun je je niks exotischers permitteren?

De cirkel uit mijn jeugd is groter geworden. Maar net zoals ik me van vroeger vooral de spannende wandeling door bos en veld naar dat eeuwige Gulpen herinner, is het nog steeds de cirkel zelf die me biologeert. Mijn moraal: fixeer je niet op een ver doel, dat altijd wat tegenvalt, maar waardeer de weg ernaartoe.