Na een wat hectische periode ben ik vorige week met mijn lief fietsenderwijs de zinnen gaan verzetten. Fietsen? Ja, fietsen. En dat zelfs vanaf thuis. En dus niet eerst met het vliegtuig naar Corsica of Lanzarote. En al helemaal niet naar Costa Rica. ‘Om daar even helemaal tot rust te komen’, zoals een snotneus van een student mij vorig jaar toevertrouwde.

Dat krijg je in een wereld die wordt bepaald door Richard Bransons en Floortje Dessings. Hoe meer en hoe verder je eco je vliegt naar ongerepte oorden, hoe beter het gaat met de wereld. Mooi niet dus. Verbeter de wereld en pak je fiets. Pedalerenderwijs valt binnen een half uur al van alles van je af. Wat je, als je jezelf veroordeelt tot de povere wereld van cheap.tickets.nl, bepaald niet kunt zeggen: veevervoer voor stresskippen met een vernisje nonchalance.

Nee, dan wij. Op weg naar mijn bejaarde moeder in PVV-bolwerk Kerkrade al in Bergen (Limburg), op een ferme steenworp van Nijmegen, de weg kwijtraken. Na 10 km dwalen weer op het rechte pad komen en dan om de Maas meanderend Zuidwaarts. Om na 135 km peddelen en na een klein stukje treinen op Koninginnedag bij moederlief aan te schuiven. De dag erna een rondje kruip-door-sluip-door van 95 km richting Vaalserberg, waar ik de ook al fietsende NWI-decaan Stan Gielen tref, Aken en Voerstreek en idyllisch Epen en weer terug.

Vandaag nog een flinke hap uit de tegenwoordig permanent uitgepijlde Amstel Gold Race fietsen. Morgen naar het Duitse Xanten. Van daaruit naar mijn schoonmoeder in Zeddam. Van daaruit naar Giethoorn. En dan weer huiswaarts. Met de banden vol met wind.

En met Sloterdijks Du musst dein Leben Ändern in de fietstas. Een prima Reiseführer, geschreven door een man die erop wijst dat we zijn vergeten dat het inspanning, training en schier eindeloze herhaling van een bepaald grondmotief kost om weer aards te worden. Een man die ook fietst, ja die zich zelfs in een gele – van zijn medewerkers gekregen – fietstrui op zijn zestigste verjaardag de Mont Ventoux op hees, in een alleszins acceptabele 2,5 uur.

Ik weet inmiddels al welke – retorische- vraag ik zal stellen aan Sloterdijk tijdens het speciale uurtje dat hij voorafgaand aan zijn RU-eredoctoraat op 16 mei heeft ingeruimd voor Nijmeegse promovendi die zich met zijn werk bezighouden. ‘Vindt u niet ook dat we wat vaker zouden moeten fietsen?’