Van sommige mensen kun je echt blij worden. Neem Jim Parry, sportfilosoof op enigszins gevorderde leeftijd, die afgelopen week een sportfilosofencongres in Praag organiseerde. Grofweg zijn er twee stromen in deze hoogstaande tak van wetenschap. De precieze, Angelsaksische invulling. Zo van: ‘… a detailed account of humour as a phenenomenon and dimension in elite team sport, which will assist a domain specific conceptualization of game creativity’. En de wat ruimhartigere, half-literaire continentale aanpak. Een sigaar uit mijn Praagse presentatie: ‘1974 is a year of Platonic poion, of quality, as sport as a full-blown means for being in the world.’

Jim, in een grijs verleden een niet onverdienstelijke striker bij Barnsley (beetje Wayne Rooney, maar naar verluidt minder gemeen), is dan zo iemand die de boel op scherp zet én bij elkaar houdt. Een scherpe, welgeformuleerde witty vraag bij elke parallelsessie waar hij bij zit, vaak verluchtigd met een toneelstukje. En brood, kaas, chocoladekoekjes, pinda’s aanrukkend en grote Tjechische augurken in plakken snijdend tijdens de pauze.

Want Jim, momenteel visiting professor te Praag, had namelijk bedacht dat zowel het profiel als de kosten laag moesten blijven. Opdat Sloveense, Tjechische en Poolse Phd-students ook eens de kans krijgen om hun sportwijsgerige inzichten te presenteren. En aangezien die niet qua pecunia niet zoveel te makken hebben, komt dat erop neer dat je als conference chair zelf naar de Tjechische Aldi kunt snellen om de magen te stillen.

Met als resultaat dat we voor het schamele bedrag van honderd euro niet alleen studentikoze lunches en een heus conference dinner met Tjechische pseudovolksmuziek (My Bonny is over the ocean), maar ook even scherpe als welluidende verhalen uit de zeer nabije oriënt kregen voorgeschoteld.

Vooral de doctorerende Sloveense jongens en meisjes uit de stal van Slavoj Zizek, de Sloterdijk van de Balkan, stalen de show. Die spreken namelijk vloeiend Engels, maar denken veeleer op zijn Duits en Frans: Husserl, Heidegger, Merleau-Ponty dat werk.

En ze staan met beide benen op de grond. Neem flamencogitarist annex sportfilosoof in wording Matic Kastelec. Na zijn prachtige verhaal over Play as movement stond hij afgelopen vrijdagavond met gewezen rock- en jazz-gitarist Jim Parry en mij in een Praagse kelder onder de luide tonen van Pink Floyd te kouten over wat ons drijft: bezieling.

Drie dagen tussen Poolse landdag en Praagse lente. Welk een genot.