Je hebt de plechtstatige  ‘tale Kanaäns’. Die opgestijfde brij van de Statenbijbel, die te onzent nog steeds wordt gekoesterd door het zwartgekousde smaldeel der Nederlanders.  Jesaja 19 vers 18: “Te dien dage zullen er vijf steden in Egypteland zijn, sprekende de spraak van Kanaän, en zwerende den Heere der heirscharen.”

Je hebt ook studententaal. Die is welbeschouwd een mengeling van alles en nog niks. In de bachelorfase is een ‘soort van’ Nederlands nog steeds het uitgangspunt. Bang zijn ze niet, de studenten. Ze praten dat het een aard heeft. Dat hebben ze vast in het studiehuis geleerd, denk ik dan. Weinig stampen, veel knippen, plakken en: presenteren. Zo op de wijs van het Lagerhuis: wetenschap is ook maar een mening. Theoriegeladenheid van observatie, dat werk. Wat dit meningencircusje betreft verwijs ik graag naar de grote Teutoonse wijsgeer M. Heidegger: men spreekt veel maar zegt verdomd weinig.

Dan de taal zelf. Uit den treure herhaal ik dat media meervoud is en dat het werkwoord beseffen niet wederkerig is.Maar erger is, dat dan al begint wat in de master-, de Phd-fase, de postdoc- en de docenten-met-vaste-aanstelling-fase niet meer te stoppen is: een schier eindeloze reeks aan  anglicismen. Ik doe een greep: mindset, targets, mindfull, tools en case-stud.

Is dit pseudo-Angelsaksische schetenkussen erg? Ja, dit is erg. Net alsof je een halve zool bent als je woorden als ‘gedachten’, ‘doelen’, ‘een beetje bij de les blijven, graag!’ en ‘gevalsstudie’ in de mond neemt. Dan kijkt het gespuis even op vanachter hun piepkleine en superplatte tweedimensionale wereld. Dan krijg je van die meewarige lachjes. Haha, dat zeiden we vroeger ook wel eens.

Toen ik vorige week in het kleine comité – dat voorafgaand aan het uitreiken van zijn RU-eredoctoraat (19 mei) een aparte ‘meeting’ heeft met de Duitse filosoof Peter Sloterdijk – meedeelde dat ik de laureaat in zijn mooie moerstaal ga aanspreken lachten mijn collega’s hartelijk. Hoewel zij de copieuze werken van de man ook in het Duits lezen, bij gebrek aan Engelse vertalingen, gaan ze hem in dat vermaledijde kale wetenschappers-Engels aan de tand voelen. Wat uiteraard een affront is, bij een geestesreus uit een wijsgerig superieur buurland.

Om mijn collega’s toch nog een beetje te paaien heb ik beloofd het op zijn Tamperts  te doen. Ikke: “Ja,… wie sage ich das jetzt …. Der Mensch ist ein biologisches Mangelwesen mit Sprache.” Sloterdijk: “Rilke?” Ikke: “Nein, Welters.”