In deze onregelmatig verschijnende rubriek deelt Vox-redacteur Ken Lambeets zijn observaties op de campus. Vandaag: een smaakvolle Iraanse soep in de Studentenkerk.

Bij het raam tokkelt een Iraanse studente op een akoestische gitaar. De klanken van een traditioneel Perzisch lied vullen de ruimte en al snel zingen de meeste aanwezigen mee. De tekst kennen ze uit het hoofd. Tussen de liederen door drinken de Iraniërs thee en snacken ze pistachenoten.

Het is een vrolijk gebeuren in de eetruimte van de Studentenkerk, waar zo’n twintig studenten en medewerkers zijn samengekomen ter ere van Sizdah Bedar, de Perzische Dag van de Natuur. De feestdag markeert het einde van de Noroez-feesten, ter ere van het Perzisch nieuwjaar.

Traditioneel gaan Iraniërs op deze dag naar buiten om samen te picknicken, vertelt een student van de medische faculteit. De sfeer is hartelijk. Telkens iemand naar binnenloopt klinkt een warm ‘Salaam!’, een groet die meer lijkt te betekenen dan een eenvoudig ‘hallo’.

In de ruimte hangt een heerlijke geur. Dat komt door de aash die al enkele uren in grote pannen op het vuur staat te pruttelen. In de soep zitten onder andere kidneybonen, kikkererwten, spinazie, knoflook en volgens een Iraanse onderzoeker vooral ook ‘héél erg veel kruiden, want daar zijn Iraniërs niet zuinig mee’. Vandaag wordt een vegan, glutenvrije versie bereid.

‘De donkere wolken die boven Iran hangen, zijn hier even ver weg’

Maar aash is meer dan een soep. Het is een symbool van eenheid, een gerecht dat families en vrienden samenbrengt, legt een andere student uit. Omdat bepaalde Iraanse ingrediënten niet makkelijk te vinden zijn in Nederlandse supermarkten, hebben verschillende aanwezigen ingrediënten meegebracht.

De donkere wolken die boven Iran hangen, zijn hier even ver weg. Terwijl de klanken van de gitaar de ruimte vullen, stelt de Amerikaanse president een verschrikkelijk ultimatum dat vele harten zwaarder maakt. Maar in de Studentenkerk is even ruimte voor iets anders: saamhorigheid, herinneringen en de smaak van thuis.

De reporter die wegens een andere afspraak alweer weg moet, krijgt de eer om als eerste van de aash te proeven, ook al is die nog niet helemaal klaar – er moet nog een topping op. Daar is echter niets van te merken: nog nooit proefde hij een soep met zo veel smaak.

Lees alle columns van Ken Lambeets