Door een eenvoudig potje bowlen heeft columnist Kim Fairley al drie maanden pijn in de bovenrug, die door een zittend beroep in stand wordt gehouden. Met vallen en opstaan probeert ze erbovenop te komen. 'Er volgt nu geen stappenplan, geen lijstje tips en tricks, geen opbeurend betoog over zelfzorg. Het is domweg een rommelig proces.'

Met het schaamrood op mijn kaken belde ik de fysiotherapiepraktijk. Geërgerd hoorde ik mezelf ratelen tegen de receptioniste die vroeg waarvoor ik een afspraak wilde maken. Deze keer geen hamstringblessure omdat ik te fanatiek een sprintje had getrokken, geen pijnlijke kuiten nadat ik een wedstrijd op asfalt had gelopen, geen pijnlijke onderrug toen het gewicht van de deadlift net even te veel bleek. Met deze redenen zou ik me direct kunnen vereenzelvigen. Vervelend, absoluut, maar in het heetst van de strijd net over het randje gegaan.

Nu dan. Ik heb mijn nek en bovenrug bezeerd met een vriendelijk potje bowlen en heb nu al drie maanden pijn. Het is me volstrekt duidelijk waardoor mijn klachten in stand worden gehouden: mijn zittende beroep. Mijn stressniveau, waardoor ik mijn computermuis verkrampt bedien en mijn pijnlijke rechter-bovenrug permanent onder spanning zet. Mijn laffe excuses die me wijsmaken dat ik geen tijd heb om te bewegen en al helemaal geen tijd om de boel eens los te masseren. Terwijl ik dit tik, walg ik van de slapjanus die ik ben verworden.

De fysiotherapeut die me vriendelijk toespreekt, wrijft het er nog meer in. Dat hij zóveel mensen ziet met stressgerelateerde klachten. Dat zóveel mensen het lastig vinden om hun lichaam goed te onderhouden met beweging en krachttraining. De statistieken bevestigen zijn beeld. In 2024 zaten Nederlandse werknemers gemiddeld 8,9 uur op een werkdag: achter het bureau, in de auto of trein en daarna thuis weer op de bank. Met die cijfers zijn we zelfs Europees kampioen zitten. Het is niet verwonderlijk dat dit gepaard gaat met lichamelijke klachten. Van de werknemers met voornamelijk zittend beeldschermwerk heeft 45 procent nek-, schouder- en armklachten. Ik ben verworden tot een gemiddelde.

‘Het afgelopen jaar verkoos ik steeds vaker mijn bed boven mijn hardloopschoenen’

Voorheen was ik een tevreden, en bovenal trotse, outlier (uitzondering op de regel red.) die op het werk knalde, kinderen opvoedde en ook nog tijd vond om te sporten. Wat zeg ik, twee jaar geleden liep ik nog een snelle marathon. Het afgelopen jaar verkoos ik steeds vaker mijn bed boven mijn hardloopschoenen. De vermoeidheid die me nog niet eerder zo in de weg zat, is de tweede statistiek die me om de oren vliegt. Juist voltijds werkende vrouwen met kinderen in de leeftijd van 4 tot 12 jaar worstelen het meest met de welbekende werk-privébalans. Bingo! Mijn koek is gewoonweg op na werk en kinderen. Iedereen, behalve ikzelf, krijgt mijn beste versie te zien. Ik ben het spuugzat.

Er volgt nu geen stappenplan, geen lijstje tips en tricks, geen opbeurend betoog over zelfzorg. Het is domweg een rommelig proces. Het aloude drie stappen vooruit en twee stappen terug verhaal. Prioriteren van mijn gezondheid. Aankaarten van vastgeroeste structuren in onze gezinsdynamiek. Mezelf proberen te overtuigen dat het vast ergens op slaat dat ouders er goed aan doen het vliegtuigmasker eerst op te zetten. En mezelf ook een schop onder de kont geven en ferm toespreken: hou op met marineren in vermoeidheid.

Ik heb een klein stapje gezet door naar de fysiotherapeut te gaan. Dat klinkt weinig heroïsch. Maar voor een oververmoeide slapjanus met een bowlingblessure is het een eerste daad van verzet.

Lees alle columns van Kim Fairley