Dit stukje is een week te laat. Ik vroeg aan hoofdredacteur Anne Dohmen of het goed was als ik hem deze keer iets later inleverde. ‘Woensdag ofzo, als ik weer wat gewend ben.’ Inmiddels ben ik een week verder en ik ben net zo gewend als een Afrikaan in de Febo. Want waar kan ik aan wennen? Ik heb vier jaar gestudeerd, liep stage en ging een half jaar naar Ierland. En nu ben ik terug, als afgestudeerde. En daarmee is dit dus ook mijn laatste column. Vier jaar studeren in één stukje samenvatten. Ga er maar eens aan.

Vertel ik dan over hoe ik vier jaar geleden door Marjolein Pijnappels van de introductiemarkt geplukt werd waarna ik een ‘column’ kreeg? Hoe ik op kamers ging in Nijmegen, in een gekke anti-kraak bungalow met een dictator als huisbaas? Die me ooit nog dreigde mij mijn huis af te pakken als de redactie mijn column niet wilde verwijderen. Ik zou nog eens vertellen hoe Berend bijna twee jaar lang bij me woonde. Waarna Rob Goossens mopperde, dat dat ‘lezertechnisch’ heel saai zou zijn.

En of ik niet gewoon in een ranzig studentenhuis kon gaan wonen? Ik schreef over mijn opleiding en hoe slecht alles geregeld was en ik schreef toen mijn relatie met Berend over ging. Andere stukjes gingen over mijn stages in ‘de echte wereld’, Amsterdam, waar ik inmiddels alweer een tijdje woon.

En dan hadden we jullie nog, al die mensen die vier jaar lang mijn verhalen, onzekerheden en gejuich aan moesten horen. Jullie, die me vertelden dat ik slechte orgasmen had (nadat ik aangaf dat perenijsjes net zo lekker waren), een arrogante trut was of dat ik ongelofelijk gelijk had als ik Bedrijfscommunicatie er weer eens van langs gaf. En natuurlijk de immer enthousiaste Nico, die nog steeds niet heeft verteld hoe hij nou echt heet.

Hopelijk blijven jullie me wel lezen. Niet achter een portal met een wachtwoord (helaas veranderde Voxlog ook mee de afgelopen vier jaar), maar bij mijn nieuwe werk. Volgende week begin ik namelijk met mijn droombaan als schrijver bij een digitaal productiebureau. Nooit meer studeren, nooit meer tegen jullie zeuren. Alleen nog mijn bachelordiploma ophalen, en dan is het officieel voorbij.