Ik heb lang nagedacht hoe ik de afgelopen week het beste kon beschrijven zonder met clichés als ‘een achtbaan van emoties’ aan te komen, maar dat blijkt nog knap lastig. Alle clichés zijn namelijk waar. Onderzoek heeft zelfs aangetoond dat bijna elke buitenlandse student dezelfde emoties doormaakt. 

Het begint met een euforisch “oh mijn god ik heb mijn hostel gevonden en hoef dus niet op straat te slapen”-gevoel, waarna dat weg ebt en je in het depressieve gedeelte van de grafiek belandt. Volgens de officiële versie is dat omdat je je vriend/vriendin/kat heel erg mist, volgens de Erasmus-versie omdat je teveel Guinness hebt gedronken met je studiegenoten. Hierna kabbelt de grafiek een beetje door: je vakken zijn begonnen en je begint een beetje te wennen aan de hoeveelheid leprechauns op straat.

De vrouwelijke studenten hebben hier en daar nog een maandelijkse piek, maar daar kijkt niemand meer van op. Na de aanvankelijke shock (er blijken echt véél minder roodharigen rond te lopen dan beloofd) begin ik mijn draai in ieder geval te vinden. Ik heb een kamer in een leuk huis met twee Fransen en een Ier, het regent hier net zoveel als in Nederland en ook het maken van roosters is op deze universiteit net zo lastig als in Nijmegen. En de Fransen? Die praten écht allemaal zoals in ‘Allo allo. Een cliché is immers niet zomaar een cliché.