Op het eerste gezicht zou je zeggen dat Bono en cavia’s niet zoveel gemeen hebben, maar niets is minder waar. Naast het feit dat ze allebei een behoorlijke hoeveelheid haar hebben en het beste voor hebben met de wereld, zijn ze in Ierland ook in hetzelfde dorp gevestigd. Bono is hier waarschijnlijk blijer mee dan de cavia’s. Hij woont namelijk in een gigantische miljoenenvilla aan zee, terwijl de cavia’s een paar meter verderop in het dorp worden geroosterd en opgegeten. Voor een euro of 35 krijg je Flufje op een stokje.

Terug naar Bono. Nadat we een flinke storm (lees: omgewaaide bomen en doden) overwonnen hadden, kwamen we bij zijn huis aan. Er was weinig te zien behalve een groot hek waar teksten opstonden als ‘omg I love bono’ en ‘italy was here!!!’, wat wij dan weer overdreven vonden. Maar waar we toch onze naam bij hebben gezet. Want als je er dan eenmaal bent, moet je het er ook van nemen, vonden wij. Maar Bono is erg gesteld op zijn privacy en hoe erg we ons best ook deden, we zagen niets. Dus maakten we nog maar een paar slechte U2 woordgrappen (‘Bono is niet thuis want hij is op de Koffi bij Anan’, en ‘We are here and U2′) en gingen weer op huis aan.

Maar toen ging de deur open. Wij gillen vanbinnen natuurlijk. Want hoewel ik net zo’n hekel had aan Bono als aan Guinness: als je eenmaal in Dublin woont, moet je wel. Een heel dure auto rijdt naar buiten, we zien nog net een flits van een oranje zonnebril, hij zwaait, en rijdt weg. Misschien hebben we zelfs een beetje gegild vanbuiten. De cavia’s mogen dan beter kunnen zingen, toch was het 1-0 voor Bono.