Mijn vriend was bang dat ik uit Ierland terug zou komen met een ginger, mijn ouders waren bang dat ik helemaal niet meer terug zou komen, maar een goede vriend van me was niet bang, maar zeker van zijn zaak: dat ik zou terugkomen als een dikke lesbienne. Dat wist hij omdat zijn ex op wereldreis ging, hem dumpte en er vandoor ging met een gebruinde Australische met een surfplank. Ik ben een meisje, ging naar het buitenland en mij zou dat dus ook gebeuren.

De kans dat ik als lesbienne terugkom acht ik vrij klein, maar dat dik worden zit er goed in. Hoewel de Ieren niet goed zijn in financiële inschattingen, weten ze als de beste hoe je een lemon-poppy seed muffin maakt. En dat is tenslotte waar het echt om draait in de wereld.

Wat ik in ieder geval zeker weet, is dat ik terugkom als een ander mens. Vooral door het kijken van het televisieprogramma ‘Op weg naar de zon’ waarin Ierse (of Engelse, uitgaansgewijs zijn ze inwisselbaar) studenten gevolgd worden op hun vakantie naar Spanje. Vroeger keek ik naar ze zoals ik naar de Dementors in Harry Potter keek. ‘Mijn god, wat zijn ze verschrikkelijk maar gelukkig bestaan ze niet echt’ en ‘Laat ze alsjeblieft verdwenen zijn als ik mijn ogen dicht doe’.

Maar dat is veranderd. Want in tegenstelling tot de ziel-zuigende monsters uit Harry Potter zijn deze wel echt. Ik durf zelfs te beweren dat de televisieversies van de luipaardprintdragers mild zijn, in vergelijk met hoe het er in Ierland écht aan toe gaat. In het echte leven zijn hun jurkjes nog korter, hun benen nog bloter, hun vagina’s nog toegankelijker, hun levers nog meer vergiftigd en hun longen nog zwarter.  En dan weet ik: als ik terugkom als een dikke lesbienne maakt dat niet uit. Want het kan altijd erger.