Universitair docent Software Science Mart Lubbers schreef een proefschrift met financiering van het Defensie Ondersteuningsprogramma. Tijdens zijn onderzoek gaf hij een programmeercursus aan het Koninklijk Instituut voor de Marine in Den Helder. ‘De studenten dragen geen hoodies, maar uniformen.’

‘De promotor van mijn proefschrift, Rinus Plasmeijer, werkte lang samen met het Koninklijk Instituut voor de Marine in Den Helder. Een van mijn copromotoren had een aanstelling bij de Nederlandse Defensie Academie. Dat mijn onderzoek door Defensie gefinancierd werd, was een beetje pragmatisch. Er waren al langer samenwerkingen en er was veel onderzoeksgeld beschikbaar.

Mijn promotieplek is gefinancierd door het Defensie Ondersteuningscommando (Dosco), dat ondersteunende diensten levert aan de krijgsmacht. Toch heb ik behoorlijk autonoom onderzoek kunnen doen. Af en toe stuurde ik een tussentijdse update, maar veel contact hebben we verder niet gehad. Ik werd niet gestuurd in mijn manier van werken. Binnen Informatica behoor ik tot de meer toegepaste onderzoekers. Wij ontwikkelen veel domeinspecifieke programmeertalen, wat betekent dat je computers voor heel specifieke toepassingen programmeert. Mijn onderzoek ging over het Internet of Things. Om mijn financierders tegemoet te komen heb ik als case study voor een fregat gekozen en niet voor een slim huis of een slimme campus.

M-fregatten (Multipurposefregat red.) zijn een soort drijvende computers die vanuit een centrale ruimte worden beheerd. In alle ruimtes zitten sensoren en automatische deuren die geopend en gesloten moeten kunnen worden. Je wilt namelijk op elk moment kunnen weten waar de bemanning zich bevindt en waar er bij een inslag water naar binnen loopt. Daar heb ik software voor ontwikkeld.

Openbaar

Of de resultaten van mijn onderzoek ook echt zijn toegepast? Bij Defensie gebruiken ze vaak de Technology Readiness Level, die van nul tot tien gaat. Nul betekent dat iets alleen op papier staat, tien dat iets in productie gaat. De bedoeling was tot schaal zes of zeven te komen, maar dat is niet zo realistisch voor het onderzoek dat ik doe. Al met al was het meer een basaal onderzoek naar de architectuur van systemen. De resultaten van het onderzoek zouden ook op een andere plek dan in een M-fregat toegepast kunnen worden.

Over mijn onderzoek kon ik gewoon openbaar publiceren, ik had geen claims over geheimhouding. Een keer per week moest ik naar Den Helder. Ik gaf daar ook een programmeercursus aan mariniers in opleiding. De sfeer is er anders dan aan de universiteit. In plaats van hoodies dragen studenten uniformen. Ze zijn allemaal netjes en gedisciplineerd, zeggen vriendelijk goedemorgen en strijken ’s ochtends de Nederlandse vlag. Ik had heel graag ook een keertje meegevaren op een fregat, maar dat is er helaas niet van gekomen.

In de kazerne is alles goed geregeld. Als je er wilt overnachten, moet je dat gewoon even melden en dan krijg je meteen een kamer. Het bed moet je wel zelf opmaken, en je brengt zelf je was naar de wasruimte.

Nu er meer geld voor onderzoek naar Defensie lijkt te komen, vind ik het logisch dat er gekeken wordt of we de banden verder kunnen aanhalen. Zeker nu de financiering uit de eerste geldstroom afneemt en ook bij NWO minder onderzoeksgeld beschikbaar is.’