Voor veel Nijmegenaren is oorlog een ver-van-mijn-bedshow. Maar niet voor de gevluchte Jan Mustafa (24), geneeskundestudent uit Syrië. Begin januari werden zijn oom en zijn favoriete neef zomaar doodgeschoten tijdens hun werk in een ziekenhuis. Ze waren Koerdisch.

‘Mijn neef en oom zijn begin januari zomaar doodgeschoten. Terwijl ze aan het werk waren. In een ziekenhuis. Puur omdat ze Koerdisch zijn. Toen ik het nieuws hoorde, wist ik even niet wat ik moest doen. Ik zat midden in mijn tentamenperiode. De eerste nacht ben ik tot vier uur opgebleven om steeds het nieuws te checken. Maar ook de dagen daarna heb ik nauwelijks kunnen leren, ik bleef maar denken aan wat er was gebeurd. Wonder boven wonder heb ik mijn vakken gehaald, vraag me niet hoe.

In 2020 ben ik uit Syrië gevlucht. Ik had op social media kritiek op het Syrische regime geuit. Zelf zag ik het probleem er niet van in, maar al snel werd duidelijk dat ik gezocht werd door regeringstroepen. Ik heb meteen met een mensensmokkelaar geregeld dat ik de grens met Turkije over kon. Via een omweg kwam ik uiteindelijk in Nederland terecht. Het was raar om mijn vrienden en familie daar van de ene op de andere dag achter te laten. Ik heb de eerste paar weken ook gedacht dat ik nog terug zou komen. Maar dat was geen optie. Inmiddels wonen mijn ouders ook in Nederland. En andere familie is eveneens gevlucht, naar andere landen.

Respecteer elkaar

Dat mijn familie is vermoord om wie zij zijn doet mij pijn. In een ziekenhuis nota bene, waar ze iedereen helpen, ongeacht komaf. Regeringstroepen zijn binnengekomen en hebben een aantal Koerden doodgeschoten. Dat is echt bizar. Hoe kan je zo zijn als mens?

‘Dat ik niet bij zijn uitvaart kon zijn, doet ontzettend pijn’

Ik hoop dat mensen ophouden elkaar te vermoorden en elkaar weer als mensen gaan zien. Niet alleen in Syrië, maar overal. Ga met elkaar in gesprek en probeer de ander te begrijpen – juist als je een andere afkomst hebt of van mening verschilt is de dialoog van belang. Respecteer elkaar, ondanks de verschillen.

Mijn neef was vijftien jaar ouder, ik keek naar hem op. Hij nam mij vroeger al mee naar het ziekenhuis waar hij als apotheker werkte. Dat was de reden dat ik zelf ook de geneeskunde in wilde. En in mijn puberteit heb ik ook veel aan hem gehad. Hij was er voor me als ik dat nodig had. Dat ik niet bij zijn uitvaart kon zijn, doet ook ontzettend pijn. Hij was zo’n fijn persoon. Ik kan nog steeds niet helemaal beseffen wat er is gebeurd.