NEC kan deze zondagavond de eerste grote prijs in de historie van de club bemachtigen, als het tegenstander AZ weet te verslaan in de bekerfinale. De stad leeft op in aanloop naar de wedstrijd, ook de campus kleurt rood, zwart en groen. Vox sprak drie medewerkers over hun liefde voor de voetbalclub.

Aloys Marneef, portier Erasmusgebouw en Elinor Ostromgebouw:

‘Het is heel bijzonder dat we voor de tweede keer in twee jaar tijd naar De Kuip (het stadion waar de wedstrijd gespeeld word, red.) gaan voor de bekerfinale. Deze keer moeten we hem pakken.’

‘Om 12.30 uur vertrekt mijn bus bij NXP, op het Philipsterrein. Rond 14.00 uur zijn we bij het stadion. Daar is een fanplein en er zijn live optredens en podia. Vorige keer was Ronnie Ruysdael er. Het is een en al feest met deejays, eten en drinken. Je komt niets tekort. Daarna ga je het stadion in. Om 18.00 uur begint de wedstrijd. Ik heb een kaartje voor achter de goal, in de eerste ring.’

‘Tijdens de wedstrijd zal ik heel zenuwachtig zijn – dat ben ik wellicht al als ik in de bus stap. Hoeveel het gaat worden? Lastig te zeggen, AZ is ook sterker aan het worden. Maar als NEC voetbalt zoals ze dat al het hele seizoen doen, namelijk door druk te zetten, dan moet het lukken. Ik kan alleen maar hopen dat het minstens 2-0 wordt. Bij 1-0 blijft het spannend en dan stijgt de bloeddruk. Het is dus te hopen dat ze in de eerste helft vlot gaan scoren.’

‘Waarom NEC dit jaar zo goed is? Veel is te danken aan trainer Dick Schreuder en aan zijn aanvallende speelstijl. Daarnaast heeft het team de juiste spelers aangetrokken. Ze kwamen weliswaar van mindere clubs, maar onder Schreuders trainerschap zijn ze echt heel goed geworden. Kijk maar naar Basar Önal of Sami Ouaissa, die op interesse kunnen rekenen van Turkse topteams. Ook voor Kodai Sano staan de buitenlandse teams in de rij.’

‘Dit jaar is echt uitzonderlijk. Nog nooit heeft NEC zoveel doelpunten gescoord. We hebben twee keer van PSV gewonnen en één keer tegen Feyenoord. We kunnen nog steeds tweede worden, maar bij de eerste vier eindigen is voldoende voor een Europees ticket.’

‘Als we zondag winnen, dan zijn we wellicht allemaal van het padje. Dan is er in de bus al een polonaise en NEC-muziek, en in Nijmegen een groot feest. Maandag heb ik avonddienst, dus ik moet op tijd overschakelen op cola zero (lacht).’

Dirk Lotgerink, oud-docent Spaans en medewerker Vox:

‘Ik ben al heel de week gespannen voor de finale. In mijn hoofd ben ik er de hele tijd mee bezig. Eten gaat nog net, maar slapen is moeilijk. Alle gesprekken die ik voer gaan over de finale. Als ik aan het hardlopen ben in de stad in NEC-shirt, dan word ik erop aangesproken. Sowieso kun je in de stad niet om NEC heen, met alle ondernemers en culturele instellingen die vlaggen hebben uitgehangen. Zo zie je maar weer: sport verbroedert.’

‘Als seizoenkaarthouder kon ik kaartjes krijgen voor de finale. Samen met mijn vader en een groep vrienden, met wie ik om de twee weken naar het Goffertstadion ga, reizen we met de bus naar Rotterdam. Het wordt een marathon: we hebben afgesproken om 9.00 uur ’s ochtends om alvast in de sfeer te komen, kort na de middag vertrekken we naar De Kuip. Voor de 17.500 Nijmeegse supporters zijn 210 bussen voorzien. Zet al die bussen achter elkaar en je bent 5 kilometer verder.’

‘De wedstrijd zelf wordt één brok spanning. De vijf eerdere bekerfinales hebben we allemaal verloren. Deze moeten we gewoon winnen, het maakt me niet uit met hoeveel. We hebben een fantastische selectie en een sterk collectief. In de ploeg zitten ook een paar lokale jongens met een fantastisch verhaal zoals Jasper Cillessen, Bram Nuytinck en Dirk Proper. Ik hoop op een afgetekende 3-0. Hoe we winnen maakt me eigenlijk niet zoveel uit, als we maar winnen.’

‘Wat als we de beker pakken? Ik heb drie weken vakantie genomen (lacht). Dan ontstaat er een groot feest in Nijmegen en dan hoeven ze mij een week niet te bellen. Over een eventueel verlies wil ik niet eens nadenken, maar voor mijn supportershart betekent het in ieder geval niets.’

Wilma Tassenaar-Elbers, medewerker koffiecorners Panama (in de Refter) en UB:

‘Ik ben een echte Nijmegenaar en sinds ik klein ben al fan van NEC. Mijn vader, Wim Elbers, heeft in het seizoen 1961-1962 nog in het eerste gespeeld van NEC. Hij is daarna ook nog jarenlang trainer geweest bij de club. Dus je kunt wel zeggen dat de clubliefde er met de paplepel in is gegoten, ja. Mijn broertje en ik gingen vaak met hem mee naar het voetbalveld.’

‘De liefde voor de club heb ik ook weer doorgegeven aan mijn kinderen – en die weer naar hun kinderen. De zoon van mijn dochter, Dex van 11, mocht in november nog als mascotte mee het veld op met de spelers, bij de wedstrijd FC Utrecht – NEC. Ik zag dat thuis live op tv gebeuren, dat was echt fantastisch om te zien.’

‘Mijn kleindochter, het kind van mijn zoon, mag zelfs tijdens de bekerfinale mee het veld op met sterspeler Kodai Sano. Ik vind dat zó leuk voor haar. Ze had een video ingestuurd voor een wedstrijd die daarvoor was uitgeschreven – en ze won. Om het nog mooier te maken: mijn zoon zit zondag samen met zijn kinderen, vriendin én haar kinderen op de tribune in de Kuip. Mijn stiefkleinzoon heeft namelijk bij dezelfde wedstrijd gewonnen en mag ook mee het veld op. Dus die gaan met het hele gezin.’

‘Zelf ga ik ontspannen thuis op de bank de wedstrijd kijken, met mijn vriend. Uiteraard met een lekker speciaal NEC-gebakje erbij. Dat hoort er natuurlijk wel bij op zo’n speciale dag.’

‘Ik denk wel dat NEC gaat winnen. Wellicht komen we eerst nog op achterstand, dat zie je vaker dit seizoen. Maar ik weet zeker dat ze dan gelijk maken – hopelijk nog voor rust. Dan kunnen ze in de tweede helft er overheen. Ik zet in op een 3-1. Dat zou mooi zijn, de eerste bekerprijs ooit van de club.’