Het is Woensdagnacht en Hanna en Odette lopen gespannen achter de rest van de groep aan. Soms verlicht het zwakke schijnsel van de maan het pad, maar ze hebben er nauwelijks iets aan. In de verte zien ze een lichtje branden, of toch niet? Er breekt een tak, geritsel in de bladeren, dan een moment van stilte. Of ze ergens voor vrezen? ‘Heb je de legende van het Pindakaasmonster al gehoord?’ Verslaggever Joep Sistermanns neemt je mee op een spooktocht.

Weinig (bange) meisjes
Het pindakaasmonster laat zich die avond niet meer zien in het Heumense bos. De taalwetenschappers en de wiskunde-, natuurkunde- en informaticastudenten hebben geluk. Alhoewel, geluk? Verscheidene eerstejaars worden alsnog te pakken genomen met meel, jam of spaghetti. Ook de klassieke Man met de Kettingzaag komt later voorbij, die de groep gillend doet wegrennen. Op dat moment valt op hoe weinig meisjes er eigenlijk meelopen. Een opleiding als natuurkunde heeft dit jaar slechts zeven dames aangetrokken, op een totaalaantal van zeventig eerstejaars. Of zij zich veilig mogen wanen temidden van de mannelijke meerderheid, blijft de vraag. Luuk (18): ‘Ik heb tot nu toe alles ontweken, maar ik ben één keer tegen iemands elleboog opgerend. Bloedneus.’ Op educatief vlak hoeft daarentegen niemand zich zorgen te maken, in deze overduidelijke bèta-spooktocht. ‘Wist je dat als de maan schijnt, het gemiddeld 1,4 graden celcius warmer is dan in zijn afwezigheid?!’

Organisatie
Ben Ruijl (21) is vierdejaars student natuurkunde en lid van de introcomissie. Het is niet de eerste keer dat hij zich bezig houdt met de spooktocht, sinds zijn eigen introductie is hij al betrokken. ‘We hebben in totaal elf spoken, elf “acts”. De voorbereiding duurt een dag of vier. We moeten de route uitzetten en in kaart brengen, aangeven waar mensen moeten staan en het materiaal gereed maken. Ik loop de route van tevoren vier keer, waarvan de laatste maal met het hele team. De breaklights  moeten opgehangen worden én weer weggehaald na de tocht: we willen het bos wel schoonhouden.’ Het is blijkbaar niet niks, zo’n ouderwetse spooktocht in elkaar zetten. Maar loont die moeite ook?

Verdeelde reacties
Na enkele uren wandelen komt er een eind aan de ‘horror’. De reacties zijn verdeeld. Els en Sanne (18) zijn er helemaal klaar mee. ‘Ik vond het geen reet aan. Dit was geen spooktocht, maar een smeertocht. Kijk, schrikken is wel leuk, maar als ze je alleen bekogelen met spaghetti en jam, dan blijf ik liever thuis.’ Maurice (19) heeft zich wel vermaakt. De kritiek van de dames vindt hij niet negatief. ‘In de intro gaat het erom dat je mensen leert kennen, een band smeed. Dit kan door samen te lachen, maar ook door samen te zeuren.’ Hoe het ook zij, Ben heeft al weer zin in het volgende jaar. Als het aan hem ligt wordt het dan professioneel aangepakt. Kernwoorden: nepbloed, nepbloed en nog eens nepbloed.. en een beetje jam. / Tekst en foto’s Joep Sistermanns