De friettent op het Keizer Karelplein is in Nijmegen dé plek om in de late uurtjes bij te tanken. Stapavonden in de Molenstraat eindigen steevast met een vette hap die vaak in het midden van de rotonde wordt genuttigd. Verslaggever Eva Marijn de Vries nam in het holst van de nacht een kijkje. Zijn de aankomende eerstejaars al bekend met deze hotspot?

Friettent 02.30u.
Een groepje eerstejaars – herkenbaar aan hun jonge koppies en oranje shirts – loopt naar binnen, bestelt een frietje en loopt naar een zitplek. ‘Ik móet echt even zitten!’ roept Laura van Leijden (links op de foto hiernaast), aanstaande bestuurskundestudent. Samen met Jarno van der Laan en Jolijn van de Steeg vertelt ze over de kroegentocht die ze achter de rug hebben. ‘We begonnen zó vroeg dat we nu al zeven uur aan het stappen zijn. Dat is echt lang!’
De andere twee vullen haar aan en vertellen over de shotjes die ze kregen in elke kroeg. Een wereld die vooral voor Laura uit Apeldoorn geheel onbekend was. ‘Ik heb een appeltaartshotje gehad! Ik had er al veel over gehoord, iedereen zei dat het zo lekker was.’ Stralend vertelt ze hoe leuk de sfeer, muziek en de mensen zijn in Café Van Buren. Huiswaarts keren is dan ook nog niet aan de orde. Jolijn: ‘Wij houden hier even lunchpauze’.

Altijd open
De tweede avond van de introductie betekent voor hen ook de tweede keer in deze friettent. ‘Hier hebben ze tenminste normale friet. En ze zijn altijd open. Gisteren was alles al dicht, behalve dit. Dat was om een uur of half vijf’, aldus Jolijn. Over de volgende dag denken ze nog niet na. ‘Volgens mij hebben we morgen opleidingsdag en woensdag sportdag,’ zegt Jarno. Wat dat inhoudt, weten ze niet. Iets wat Jolijn irriteert en Laura verheugt: ‘Ik vind het juist super leuk om nog helemaal niet te weten wat je te wachten staat!’
Steggelend over welke werkgroep het leukste is en op welke dag ze tot half zes college hebben, laat ik ze achter. De friettent blijkt zelfs midden in de nacht dus ook uit te nodigen tot serieuzere gespreksstof.

Waterfiets op de rotonde

Naast de bestuurskunde-kindjes schreeuwt een mentormamma iets, waarna haar kindjes het luid herhalen. Wanneer het groepje vervolgens de friettent verlaat, wordt de plek direct ingenomen door een mentorpapa plus -kindje in blauwe polo’s. Geneeskunde-papa Ferry Wetzels (foto onder rechts) is hier een vaste gast: ‘Mijn mentorouders brachten mij hier ook altijd naartoe. Mij werd toen al verteld dat de friet hier echt goed was en bij de Febo heel vies. Dat is er dus een beetje ingesleten.’ Naast het feit dat hij deze tent slechts een keer in zijn leven gesloten heeft gezien, is het ook een plek van tradities geworden: ‘Wij pakken normaal altijd een frietje Waterfiets en dan laten we die nog even drijven in het midden van de rotonde.’
Bovendien zijn de mensen die er werken volgens hem alleraardigst en werken ze mee met leuke acties. Zo hebben ze vorig jaar voor de mentorverwendag een briefje dat deel uitmaakte van een speurtocht laten verstoppen onder in het bakje van een frietje Waterfiets. ‘Aan dat soort acties doen ze gewoon mee, het zijn echt leuke mensen. Dat is ook belangrijk.’

Misselijk
Zijn mentorkindje Fedor Hageman (foto onder links) blijkt hier ook geen onbekende. ‘Vorig jaar heb ik al de intro gelopen van recht en management, maar nu ben ik ingeloot voor geneeskunde. Ik heb het vorig jaar zó naar mijn zin gehad dat ik het nu niet wilde missen.’ Aan een andere friettent dan deze zal hij ’s nachts geen bezoek brengen. ‘Van de Febo ga je altijd misselijk naar huis.’
De groepjes blijven ondertussen in en uit lopen. Of het nu twee uur ‘s nachts of half zes ’s ochtends is. Ook een groepje mentorkindjes van bedrijfskunde is al goed geïndoctrineerd door hun papa Koen: ‘Zullen we het op de rotonde opeten?’ Alvorens ze naar buiten lopen met hun net gescoorde snack, wordt er nog ‘Tot morgen!’ geroepen, waarop de twee mannen achter de frietpannen vrolijk terugzwaaien. /Tekst en foto’s Eva Marijn de Vries