Waarom ik niets nuttigs doe tijdens de coronacrisis

18 mei 2020

INGEZONDEN - Geneeskundestudent Julia ten Elzen (24) voelt zich – nu haar studie is weggevallen – nutteloos en schaamt zich daarvoor. Maar niet iedereen kan een zorgheld zijn tijdens de coronacrisis. Het belangrijkst, beseft ze, is goed voor jezelf zorgen. ‘Het is oké om in deze tijd even af te wachten’, schrijft ze in een persoonlijk relaas.

Net als alle andere geneeskundestudenten werd ik in maart overvallen door het nieuws dat de coschappen per direct stopten. En net als hen stond ik paraat om de strijd tegen het coronavirus aan te gaan. Ik meldde me aan bij verschillende studentenpools om bij te springen in de zorg, op welke manier dan ook. Mijn eerste coschap zat er net op, dus medisch gezien kan ik nog bar weinig. Maar nu werd de druk in de ziekenhuizen ongetwijfeld zo hoog dat zelfs mensen als ik konden helpen. Toch?

Dat bleek anders te lopen. Ja, de druk in de zorg was en is groot, maar niet zo groot dat alle welwillende geneeskundestudenten binnen de ziekenhuizen moeten worden ingezet. Dus zat ik thuis, wachtend op het moment dat ik mogelijk alsnog opgeroepen werd.

Sleur

Inmiddels zijn we twee maanden verder en ben ik gewend geraakt aan de sleur van het thuiszitten. Ik vul mijn dagen met wandelen met de hond, boodschappen doen, videobellen, koken, sporten, series kijken en hopen dat ik motivatie krijg om mezelf nuttig te maken. Nuttig bezig zijn is in mijn ogen studeren, werken of een of andere actie opzetten om mensen die het moeilijk hebben te steunen. Via social media en in mijn omgeving zie ik genoeg mensen die deze tijd ten volste benutten door te helpen in de zorg of zichzelf een nieuwe vaardigheid aan te leren. Ik kan jaloers zijn op hun inzet en schaam me voor mijn passiviteit en afwachtende houding.

Wanneer mensen me, al dan niet subtiel, proberen aan te sporen om wat ‘nuttigs’ te doen met mijn tijd, heb ik de neiging om me te verdedigen. Nu vraag ik mezelf af waarom. Wat maakt dat ik mezelf verdedig en inactief blijf, terwijl ik wéét dat ik me uiteindelijk beter voel als ik wat ga doen? Hoe meer ik erover nadenk, hoe beter ik het begrijp.

Regie over het leven

Daarvoor moet ik een kleine duik maken in mijn persoonlijke geschiedenis. Tot een jaar geleden worstelde ik met het vinden van mijn weg in het leven. Ik was niet bepaald gelukkig en had geen vrede met mezelf. Omdat de situatie niet vol te houden was, besloot ik mijn studie tijdelijk te onderbreken en aan mezelf te werken. Het was pittig, maar het lukte me stukje bij beetje anders om te gaan met mezelf en de dingen die me overkwamen. Ik pakte de regie over mijn leven. Zo werd ik eindelijk écht gelukkig. Met goede moed pakte ik mijn studie weer op, zocht ik meer contact met de mensen om me heen en plande ik allerlei leuke dingen in, zoals etentjes en concerten. Zelfs het eerste coschap – waar ik doodsbang voor was – verliep soepel. En toen was daar corona en viel alles plots stil.

Nadat het niet lukte om andere bezigheden te vinden dan studeren, nam mijn motivatie snel af. Het hielp niet mee dat mijn opa overleed aan het coronavirus en dat mijn oma direct hierna in het ziekenhuis belandde. Alles lag overhoop. En terwijl mijn gedachten en emoties alle kanten op gingen, moest ik mijn dagen zien te vullen zonder het stramien van studie, werk of (fysiek) contact met vrienden.

Met deze achtergrond valt het misschien te begrijpen dat ik allang blij ben dat ik de dagen heelhuids doorkom. Ik voel me soms slecht, maar val niet terug in de ellendige staat van zijn die jarenlang normaal voor me was. En met alles wat er nu gebeurd is, vind ik dat best bijzonder.

Julia ten Elzen. Foto: Kees Muizelaar

Balans

Om onder deze omstandigheden gelukkig te zijn, is veerkracht essentieel, heb ik geleerd. Wat er in het leven gebeurt valt niet te controleren, hoe graag je dat ook zou willen. Het gaat erom dat je het beste van de situatie probeert te maken, ook wanneer alles tegen lijkt te zitten. Helaas is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Maar als ik hieraan denk, zonder me te concentreren op wat andere mensen vinden en doen, kan ik milder zijn voor mezelf. Want ben ik daadwerkelijk zo nutteloos als ik mijn dagen vul met activiteiten die me in balans houden? Als ik deze periode door weet te komen zonder terug te vallen naar waar ik ruim een jaar geleden was?

Ik ben nu dan misschien geen zorgheld, maar als ik iets heb geleerd, is het wel dat je anderen pas echt kunt helpen als je jezelf goed voelt. En weet je: uiteindelijk begint mijn studie wel weer een keer. Dan komt er vanzelf verandering in mijn dagindeling, waardoor ik gedwongen word weer op gang te komen. Tot die tijd bekijk ik het van dag tot dag en probeer ik op mijn manier in beweging te blijven. Vervolgstappen zet ik wanneer ík daar klaar voor ben. Dan schrijf ik bijvoorbeeld hersenspinsels als dit, of verstuur ik een sollicitatiebrief. Kleine acties die doen beseffen dat ik meer veerkracht in me heb dan ik dacht.

Mentale rust

Wat ik denk en hoop, is dat er meer mensen zijn als ik. Niet omdat ik wil dat mensen zich net zo kwetsbaar of nutteloos voelen, maar om te weten dat het ook oké is om in deze periode even af te wachten. Of dat nu is omdat psychisch stabiel blijven voldoende is of omdat je het stiekem wel eens fijn vindt je drukke bestaan te ontvluchten en even niets te doen. Het is prima om deze lege periode te vullen met zaken die niet per se passen binnen het plaatje van nuttige bezigheden. Om welke reden dan ook. Niet iedereen hoeft het ‘maximale uit deze tijd te halen’. Het is nuttig genoeg als je daginvulling mentale rust oplevert in deze bizarre tijd. Alles wat je daar bovenop onderneemt, is mooi meegenomen. Zolang jij je maar goed voelt.

Intussen kijkt mijn hond me verwachtingsvol aan. Lulu wil graag naar buiten om een rondje te wandelen. Iedere keer wordt ze enthousiast van exact dezelfde wandeling en let ze goed op of ze nieuwe geuren en geluiden weet te ontdekken. Ze wordt iedere dag weer blij van dezelfde brokken en rituelen. Zij doet ook niets nuttigs, maar ik ben blij dat ze er is en dat ze gelukkig lijkt te zijn. Juist nu ik door mijn lege agenda meer in de buurt ben.

Leuk dat je Vox leest! Wil je op de hoogte blijven van al het universiteitsnieuws?

Bedankt voor het toevoegen van de vox-app!

9 reacties

  1. Thom schreef op 18 mei 2020 om 16:35

  2. Kwan schreef op 18 mei 2020 om 17:35

    Wat een prachtig, persoonlijk stuk – en tegelijk herkenbaar op zoveel fronten. Heel mooi!

  3. Guen Leesberg schreef op 18 mei 2020 om 23:44

    Julia wat bijzonder geschreven. Allereerst gecondoleerd met je opa. Wat moet dat voor jullie een afschuwelijke situatie zijn geweest. Ik vind het heel bijzonder hoe je over jezelf praat en hoe open je bent. Bezinnen is een heel mooi geschenk dat we mogen ontvangen tijdens de Coronacrisis.
    Dit zet je aan het denken en geeft je ook inzicht in dingen die normaal langs je heen gaan.
    Accepteren dat je mag doen in en met deze vreemde situatie is voor de mens in het algemeen ook heel leerzaam. Je komt dan weer een stapje dichter bij jezelf.
    Mooi verhaal Julia. Jij komt er wel!

  4. Tamar schreef op 19 mei 2020 om 17:31

  5. Maaike schreef op 19 mei 2020 om 23:59

    Heel mooi stuk, en herkenbaar. In balans blijven in tijden als dit is een grote uitdaging op zich. En mild voor jezelf zijn is zo belangrijk. Dank voor dit verhaal!

  6. Doorbijtertje schreef op 20 mei 2020 om 15:11

    Herkenbaar ook al ben ik geen student en werk ik thuis al deze weken. Mooi dat je dit deelt. You go girl!

  7. John Hacking schreef op 20 mei 2020 om 19:40

    Het feit Julia dat je al op deze mAnier naar jezelf kunt kijken en relativeren zonder het ongemak weg te poetsen laat zien dat je op de goede weg zit. Actie is niet alles. Gelukkig is er nu ruimte om na te denken en stil te staan. Dat kan ook een zegen zijn. En heldendom? Dat is zo relatief en situatiegebonden. Veel sterkte met uithouden

  8. Jules van Horen schreef op 21 mei 2020 om 09:04

    Je hebt een heel mooi stuk geschreven voor mij om te lezen. Dat is ontzettend nuttig

  9. Elin schreef op 25 mei 2020 om 22:26

    Julia, dankjewel dat je dit deelt. Als eerste gecondoleerd met het verliezen van je Opa. Dat is heel verdrietig..

    Ik herken me enorm in jouw verhaal; ben ook 24, studeer geneeskunde (en biomedische wetenschappen) en stond op het punt te starten met Co-schappen toen de intelligente lockdown werd afgekondigd. Dat betekende thuis zijn vanaf die dag, en nog steeds.. Mijzelf vermaken/ontspannen met een rondje wandelen, genieten van de lente, een serie, en goed boek of zelfs een facultatieve werkgroep lukt heel goed. Te goed, want ontspannen ben ik inmiddels wel en zou dolgraag iets meer dan een hobby om handen hebben. Gelukkig kwam er vandaag een verlossend woord van de universiteit: Nog vier maanden “ontspanning” te gaan, en dan mogen mijn coschappen weer starten 😉 Hopelijk heb jij ook snel een puntje op de tijdlijn om naar uit te kijken! Ik snap je gedachten iig volkomen en vind het heel sterk dat je het zo deelt!

Geef een reactie

Vox Magazine

Het onafhankelijke magazine van de Radboud Universiteit

lees de laatste Vox online!

Vox Update

Een directe, dagelijkse of wekelijkse update met onze artikelen in je mailbox!

Wekelijks
Nederlands
Verzonden!