Is het de afgelopen week toch gelukt om me weer flink op de kast te krijgen. Twee stuks incident.

Ten eerste mijn inschrijving voor het WK duatlon lange afstand in Zofingen, Zwitserland. Om daar vrijwillig 150 kilometer te fietsen en 40 kilometer hard te mogen lopen in het middengebergte, had je tot dusver alleen een licentie van een nationale triatlonbond moeten hebben om aldaar je knieën naar de gallemiezen te helpen. Maar omdat deze wedstrijd dit jaar weer onder de auspiciën van de International Triatlon Union valt, word je volgens de Nederlandse Triatlonbond geacht aldaar in spuuglelijk (want oranje) landentenue te verschijnen, dat je voor 150 euri bij diezelfde NTB kunt bestellen.

Waar ik dan weer achteraan ga. Want dit is uiteraard onzin voor een wedstrijd waar je je niet voor hoeft te kwalificeren via nationale selectiewedstrijden (elke gek met een geldig pasje kan meedoen, waarvan akte) en bovendien wil ik elke associatie met de Koninklijke familie vermijden. Na navraag bij de organisator blijkt het op een misverstand te berusten. Voor zogeheten age-groupers, die buiten de elite-wedstijd om eigen klassementjes hebben, zoals in mijn geval de 45- tot en met 49-jarigen, geldt dat niet.

Meld ik dat weer terug bij bond, zeggen ze doodleuk: ‘Maar het is wel mooi voor onze uitstraling om allemaal in hetzelfde pakje aan de start te verschijnen.’ Zeg ik: ‘Doe dan maar zo’n apenpakje voor niks en draag ook wat bij in de niet malse reis- en inschrijfkosten, als je zo verzot bent op een fijne uitstraling.’ Radiostilte. Kortom, over twee weken sta ik in mijn eigen verbleekte no-logo- pakkie aan de start, als wereldburger, of zoiets.

Dan de onovertroffen formulierencultuur van de BV Radboud. Voor de zomer had ik een voorschot gevraagd voor een sportfilosofencongres in Praag. (Waar we om de kosten laag te houden voor voormalig Oostblokpromovendi lunchten met Aldi-voer). Omdat ik het verkeerde formulier had ingevuld (326a i.p.v. 326a-bis) moest ik de hele rimram nogmaals invullen en retourneren, inclusief de met plakband op een wit vel geplakte bonnetjes. Keurig gedaan. Vervolgens kreeg ik twee keer het begrote bedrag overgemaakt.

Kan gebeuren. Even niet bij les. Maar als vervolgens een dwangbevel op hoge toon tot acute terugstorting van het te veel gedeclareerde (waar ‘gefactureerde’ had moeten staan) op de mat valt, moet ik toch even rustig ademen.

Nederland, een smal, verongelijkt land.