Zijn Chinese studenten wel echt het slimst?

03 jan 2020

Chinese studenten scoren al jaren hoog op internationale prestatielijstjes. Toch zijn ze niet overal beter in. Er is nog hoop voor Europese jongeren.

Chinese studenten zijn het slimst. Een beetje slimmer dan de Japanners en Koreanen, zeker slimmer dan de slimste Europeanen, en zelfs intellectueel superieur aan hun Amerikaanse collega’s. Dat is tenminste de conclusie die zich opdringt als je door de zogeheten PISA-rapporten bladert, publicaties van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) die elke drie jaar de onderwijsprestaties wereldwijd vergelijkt.

In 2009 deed Shanghai voor het eerst mee aan het onderzoek, dat vijftienjarigen test op begrijpend lezen, wiskunde en natuurwetenschappen. De Chinezen eindigden prompt bovenaan, en drie jaar later weer. Ze overtroffen het beste Europese land, Finland, in elke categorie. Bij wiskunde presteerde Shanghai zelfs 20 procent beter dan het OESO-gemiddelde. Nederland zit al jaren in de middenmoot.

Verloren generatie

Je zou bijna denken dat de huidige jonge Europeanen een verloren generatie vormen, intellectueel overvleugeld door hun Chinese leeftijdsgenoten. Maar wat zegt zo’n score op een educatieve ranglijst nu precies?

Niet zo gek veel, stelt Ard Lazonder gerust. Hij is hoogleraar Onderwijskunde aan de Radboud Universiteit. Het gestandaardiseerde onderwijs in China, met haar sterke focus op cognitieve ontwikkeling, maakt misschien dat studenten uitblinken in PISA-scores, zegt hij, maar dat gaat ten koste van andere dingen. ‘Denk aan soft skills, zoals teamwork en presentatietechnieken. Dat soort vaardigheden komt in het Chinese onderwijs weinig aan bod, terwijl Europese landen er juist veel nadruk op leggen.’

Innovatie

Ook creativiteit delft het onderspit, laten studies zien. Zo schreven Amerikaanse wetenschappers in 2012 in vakblad On the horizon dat het China maar moeilijk lukt innovatieve en creatieve ondernemers voort te brengen. Voor innovatie is het land sterk afhankelijk van studenten die hun opleiding volgen in westerse landen en vervolgens met nieuwe ideeën terugkeren. Zolang China het onderwijs niet rigoureus hervormt, schrijven de onderzoekers, is het onwaarschijnlijk dat het land ooit het op innovatie gerichte hogeronderwijssysteem zal krijgen waar het van droomt.

Extreme focus

Maar toch. Zijn de torenhoge PISA-scores van China echt alléén het gevolg van de extreme focus in de klas op het oefenen van specifieke toetsen en meerkeuzevragen? Nee, zegt columnist Thomas Friedman van The New York Times. In een opiniestuk uit 2013 in die krant zegt hij dat het succes van Shanghai ook een andere reden heeft: de consistente en systematische manier waarop Chinese docenten hun onderwijsvaardigheden verbeteren. Zij besteden bijvoorbeeld veel meer tijd aan het plannen van lessen dan hun Amerikaanse collega’s. Mede door die professionele investering transformeerde het niveau van de middelbare scholen in Shanghai van ‘gemiddeld’ in de vroege jaren 2000 naar ‘van wereldklasse’ vandaag de dag, aldus Friedman.

De vraag of Chinese studenten echt slimmer zijn valt dus niet zo makkelijk te beantwoorden. Maar het doembeeld dat Europese jongeren cognitief onderdoen voor Chinese scholieren en studenten behoeft zeker nuancering.

Leuk dat je Vox leest! Wil je op de hoogte blijven van al het universiteitsnieuws?

Bedankt voor het toevoegen van de vox-app!

2 reacties

  1. HK schreef op 8 januari 2020 om 09:53

    Ik zie verwijzing naar PISA 2009 en 2012, quotes uit artikelen uit 2012 en 2013?
    En dit artikel is wel in 2020 gepubliceerd.

    Is het een oud artikel? Wat zijn de recente gegevens? Wat kan ik er NU mee?

    • Antonia Leise schreef op 8 januari 2020 om 14:19

      Hello HK,

      No, this is not an old article, it was, however, first published in late 2019 (in the recent VOX ’Reis naar het brein’) and only now published online.

      I chose to comment on the PISA studies from 2009 and 2012 and include opinion pieces from 2013, because the subjects of those studies and the following public discussion are now the people obtaining their Bachelor and Master degrees and entering the workforce. So the students interviewed about their experience studying in the Netherlands NOW are roughly the generation that was excelling in the studies in 2009 and 2012.

      Those years additionally marked a turning point in the way China’s education system was internationally perceived (especially with Shanghai entering the study in 2009 — Shanghai, additionally, did not continue to participate in the most recent PISA studies which was also one of the reasons why I did not further include them in this article).

      The main point of this piece was to give a sort of (recent) ‘historic’ insight where the perception of China’s education system being superior was first put into numbers (and triggered the public interest), while including recent experiences of the students from ‘then.’ So how are the ’super’students now perceiving university (in China and the Netherlands)? And, another question that the ’historic’ insight of the background article was also supposed to raise, were there ’super’students in the first place?

      There is obviously much more to say about developments that took place in the decades before the first PISA study was even thought of and also quite a lot about the years after the PISA studies mentioned. But that is such a complex education-political issue that its scope goes far beyond the topics that I could touch on with this article.

      I hope that this sufficiently answers your questions.

      Best,
      Antonia Leise

Geef een reactie

Vox Magazine

Het onafhankelijke magazine van de Radboud Universiteit

lees de laatste Vox online!

Vox Update

Een directe, dagelijkse of wekelijkse update met onze artikelen in je mailbox!

Wekelijks
Nederlands
Verzonden!