Hij had al meer dan honderd trainingskilometers in de benen, zonder dat hij wist of hij mocht meedoen aan de Vierdaagse. Net voor het verstrijken van de deadline kreeg de videojournalist van Vox deze week de verlossende mail. 'Als ik de Vierdaagse heb gelopen, mag ik me eindelijk een echte Nijmegenaar noemen.'

Wekenlang was Johannes Fiebig (34) drukker met het refreshen van de Vierdaagsepagina dan met ademen. Dáár zou zijn felbegeerde ticket voor het wandelfeest misschien nog voorbijkomen. Misschien ook niet, en dan had hij voor niks al die kilometers door de bossen en over het asfalt getraind.

Fiebig had zich deze winter bijtijds gemeld voor een ticket, maar het evenement was binnen de kortste keren uitverkocht. De videojournalist en fotograaf van Vox greep mis, net als vorig jaar. ‘Ik kreeg een plek op de wachtlijst’, vertelt hij terwijl hij in korte broek de Sint Annastraat oversteekt. ‘Plek 4200…’

Vanaf dat moment begint hij te rekenen. Als er, net zoals vorig jaar, zo’n 3000 deelnemers hun kaartje wilden overdragen, zou dat betekenen dat ongeveer 1200 mensen op de wachtlijst van hun startbewijs af zouden moeten zien. Die kans was klein, maar aanwezig, dacht Fiebig. En zo geschiedde: in de laatste week voor de overdrachtsdeadline schuift de wachtlijst soms met 100 plekken per dag door: blijkbaar hadden de meeste wachtenden niet getraind – en werden ze verrast door het late aanbod.

Slapende stad

We lopen de Houtlaan in. Zeven uur ’s ochtends, niemand op straat. Fiebig is gaan houden van de stad die nog slaapt. Vroeger haatte hij bijtijds opstaan. Wandelen ook trouwens. Een mens kan veranderen.

De deadline om alsnog in het bezit van een startbewijs te komen, staat op vrijdag 5 juni. Wie daarna geen bericht heeft gekregen, kan voor dit jaar definitief een streep zetten door zijn Vierdaagsedroom. De afgelopen dagen waren dus ‘retespannend’ voor Fiebig. Maar in het weekend sprong hij een gat in de lucht.

‘Ik kreeg de bevestiging toen ik op de bruiloft van mijn broer was. Het was een uur na zijn jawoord, de champagne werd net open getrokken. Toen heb ik wel even gejuicht, ja.’

De eerste die hij belde was Siri Joustra, zijn wandelmaatje. Het merendeel van de honderd kilometer die hij al in de benen had zitten, had hij samen met haar getraind.

‘Siri heeft de Vierdaagse eerder gelopen. Dat betekent dat zij voorrang had op een startbewijs. Voor mensen die hem voor het eerst lopen, waren maar heel weinig kaarten te vergeven.’

2362 om precies te zijn, van de 47.000 tickets in totaal.

Deze ochtend is Fiebig op weg naar haar huis in Brakkenstein. Hij pikt haar op en samen zullen ze naar Millingen wandelen. De totale afstand van vandaag: 42 kilometer, een marathon. ‘Zo veel hebben we nog niet eerder gedaan’, zegt hij.

Nu het felbegeerde startbewijs binnen is, is hij extra gemotiveerd om te trainen. Straks, in het echt, moeten ze vijftig kilometer per dag afleggen.

Lieve Nijmegenaren

Johannes Fiebig werd geboren in de buurt van Mannheim. Vijftien jaar geleden kwam hij naar de Radboud Universiteit om psychologie te studeren. Hij wil nooit meer terug naar Duitsland. Sterker: hij is bezig met de procedure om Nederlander te worden. Want Nederlanders zijn hartelijker, vindt hij. En Nijmegenaren nog een beetje extra lief.

‘Als ik de Vierdaagse heb gelopen, ben ik eindelijk geen import meer’, redeneert hij. ‘Dan mag ik me een echte Nijmegenaar noemen.’

Maar er is nog een andere reden, een emotionele. Fiebig werd vorig jaar getroffen door een flinke depressie. Hij zat zo diep, dat hij nauwelijks een stap vooruit kon denken. ‘Het zou een enorme overwinning voor me zijn als ik een jaar later gewoon de Vierdaagse uitloop.’

‘Als ik de Vierdaagse heb gelopen, ben ik eindelijk geen import meer’

Het wandelen hielp hem om zijn hoofd weer op orde te krijgen. Vroeg opstaan en naar buiten gaan voelde bevrijdend, en als een prestatie. Na een paar duizend stappen komt er meestal een bepaalde rust over hem.

‘Dan voel je: er is meer dan de dagelijkse rush, de rat race. Als je door het groen loopt, verandert je kijk op de dingen. We wandelden eens langs een boerderij waar een meisje van vier allemaal plantjes uit de tuin had verzameld om aan de weg te verkopen voor twee euro per stuk. Haar moeder stond erbij. Het was haar allereerste businessmodel. Superleuk, ik heb nooit genoeg plantjes in mijn leven. Dat meisje was zo blij dat ze een eerste klant had. Dat soort random dingen…’

Haag van armen

Over een kleine zeven weken is het zover, dan zal hij daadwerkelijk starten op de Wedren. Hoe vaak heeft hij daar niet als ‘idioot’ (zijn eigen woordkeus) om vier uur ’s ochtends gestaan om de wandelaars toe te juichen en met vrienden een haag van armen te maken?

‘Het lijkt me zo leuk om daar zelf nu eens onderdoor te lopen!’

Of hij de Vierdaagse uitloopt, durft hij niet te garanderen. Aan zijn motivatie zal het niet liggen, maar er is ook nog iets als een knie waaraan hij is geopereerd, zijn zwakke plek. Als hij merkt dat hij blijvende schade aanricht aan zijn been, zal hij afhaken. Maar vooralsnog gaat het goed.

Boven Brakkenstein wordt de hemel grijs. Er is regen onderweg. Het maakt Fiebig niet uit, er zit een regenjas in zijn rugzak. ‘Hier moeten we ook mee oefenen, toch?’