Als ik verneem dat schrijver Arnon Grunberg op woensdag 11 mei een masterclass geeft op uitnodiging van de Wintertuin en het Soeterbeeck Programma, weet ik niet hoe snel ik me moet aanmelden. En dat is opvallend, voor iemand die na De asielzoeker van plan was om nooit meer een roman van Grunberg ter hand te nemen.

Maar toch, maar toch. Mijn Volkskrant-lezende vrienden geven hoog op over zijn dagelijkse Voetnoot op de voorpagina. En als er eerdaags een tweede Grote Drie wordt opgericht, maakt Grunberg er onherroepelijk deel van uit – anders eet ik mijn hoed op.

Traumaverwerking
Hij is tenger. Hij draagt een fris, blauw-wit-gestreept overhemd. Hij heeft innemend glimlachende ogen. Het nerveuze geroezemoes in de lichte ruimte, grenzend aan de binnentuin van het Spinozagebouw, verstomt.
Voor de avond staat een uitverkochte lezing van de schrijver gepland in CC1, over de rol die literatuur kan spelen in de verwerking van een collectief trauma als dat van de Tweede Wereldoorlog. Het is een actueel thema voor Grunberg, die een ‘literair trainingskamp’ leidde voor militairen die terugkeerden uit Afghanistan.

Zenuwen
Ook de masterclass heeft traumaverwerking als onderwerp en alle deelnemers hebben vooraf een essay of kort verhaal ingestuurd met de titel ‘Andermans leed’. Uit ervaring: de wetenschap dat Arnon Grunberg een tekst van jouw hand gaat lezen is hét recept voor een fijne schrijversblokkade.
De zenuwen blijken ongegrond: Grunberg is niet van zins onze stukken tijdens de masterclass te bespreken. De schrijfopdracht was een selectiemiddel om enkel gemotiveerde deelnemers aan te trekken. Met het aanbod dat we per email om feedback mogen vragen, drukt hij voorzichtig gemor de kop in. We noteren ijverig het mailadres.

Bananenvis
En dan leidt Arnon Grunberg met zachte maar vastbesloten hand de aandacht van zijn persoon naar het onderwerp: traumaverwerking in de literatuur. Hij brengt een groepsdiscussie op gang over Salingers korte verhaal Een perfecte dag voor bananenvis.
Grunbergs zachtaardige en scherpzinnige manier van doceren levert mooie gedachten én aangrijpende persoonlijke verhalen op. Ik schrijf op: ‘Een trauma is een psychische wond. Genezing is mogelijk, maar het litteken kan bij elke weersomslag weer opspelen’.

Jammer
Een Duitse studente vertelt openhartig over het schuldgevoel over WOII, hoewel haar grootouders nog kinderen waren tijdens ’40-’45. Mijn buurman bekent dat hij geen nieuwsradio meer luistert, geen kranten meer leest en geen journaal meer kijkt, omdat gruwelijke nieuwsfeiten te hard bij hem binnenkomen.
Na tweeënhalf uur rept Grunberg zich de deur uit. De deelnemers drinken een glas en praten na, met een zweem van spijt dat het vacuüm verbroken is. /Lydia van Aert