In memoriam: Manfred te Grotenhuis

15-10-2018

Afgelopen vrijdag overleed statisticus en socioloog Manfred te Grotenhuis na een korte maar slepende ziekte. Hij werd 51 jaar oud. Portret van een “onconventionele” docent en muziekliefhebber. ‘Via de muziek trok hij studenten de statistiek in.’

Op 9 juni jongstleden kreeg Manfred te Grotenhuis slecht nieuws. In het ziekenhuis bleek de universitair docent statistiek aan een vergevorderd stadium van kanker te lijden, slechts een palliatief traject, gericht op kwaliteit van leven bleek nog mogelijk.

Onconventioneel

Manfred te Grotenhuis begon in 1995 als onderzoeker aan de Radboud Universiteit. Een opvallende stap, want lange tijd leek hij niet voor de universiteit voorbestemd. Hij studeerde aan de mavo en repareerde al op jonge leeftijd radio’s en televisies. Aan de sociale academie haalde hij zijn propedeuse om uiteindelijk sociologie te studeren in Nijmegen.

Wegens zijn eigen atypische parcours had de docent statistiek een voorkeur voor de straatschoffies, de jongens die niet altijd alle opdrachten maakten. Hoogleraar sociologie Peer Scheepers: ‘Manfred was heel onconventioneel. Alleen bij promoties droeg hij een kostuum, het liefst liep hij in een oud kloffie.’

Manfred te Grotenhuis op de cover van Vox in 2015.

Als onderzoeker schreef Te Grotenhuis, vele, mooie publicaties op diverse terreinen, zowel binnen als buiten de sociologie. Zijn productiviteit lag zeer hoog, hij werkte vaak tot in de late uurtjes en onder genot van muziek. Scheepers: ‘Vlak voor zijn dood hoorde hij dat het proefschrift van zijn laatste promovenda Paula Thijs was goedgekeurd voor de verdediging. Dat deed hem veel genoegen.’

YouTube

Toch zal Te Grotenhuis in de eerste plaats herinnerd worden als docent van vakken waar studenten niet voor warmliepen – tot ze bij hem in het college zaten. ‘Manfred doceerde relatief moeilijke vakken op een didactisch verantwoorde manier’, zegt Scheepers. ‘Hij wist heel goed wat het startniveau van zijn studenten was en paste zich daarop aan. Zo kregen studenten het gevoel dat statistiek niet heel moeilijk kon zijn. Daar haalde hij heel veel plezier uit. Hij vond het altijd zo leuk als het kwartje bij zijn studenten viel.’

Te Grotenhuis brak graag met conventies om studenten enthousiast te maken voor een vak dat ze op voorhand als saai beschouwden. Oud-student Pieter Zwart herinnert zich het eerste college van Te Grotenhuis nog goed. Als oprichter van Catenaccio en hoofdredacteur van Voetbal International doet hij vandaag nog vaak beroep op de lessen van Te Grotenhuis.

‘Iedereen dacht: hier komt een saai college statistiek, maar hij speelde allerlei muziek waar hij fan van was. Zo maakte hij de brug naar de belevingswereld van de studenten. Vervolgens trok hij ons de statistiek in.’

De Achterhoeker probeerde de wetenschappelijke kennis op veel verschillende manieren naar buiten te brengen. Onder andere via zijn eigen YouTube-kanaal, waarin hij moeilijke materie zoals de relaties tussen ordinale en nominale variabelen op een laagdrempelige manier probeerde uit te leggen. Met zijn ingenieuze methodes won Te Grotenhuis niet alleen de facultaire onderwijsprijs in 2009, maar ook de universitaire onderwijsprijs in 2010. In 2018 werd hij door studenten Sociologie gekozen als docent van het jaar.

Deejay

Op latere leeftijd kocht hij een racefiets. Vanuit Westervoort, waar hij woonde met zijn vrouw en zijn twee kinderen, fietste hij iedere dag naar de campus, maar daar bleef het niet bij. Te Grotenhuis begon fanatiek te trainen en reed in het weekend wedstrijden bij de amateurs, waar hij tot voor kort vaak in de prijzen viel.

Heel zijn leven lang was te Grotenhuis een groot muziekliefhebber. Als deejay draaide hij de sterren van de hemel voor het jaarlijkse terugkerende feest De nacht der Professoren.

Muziek bleef Manfred luisteren, gedurende zijn gehele ziekte periode, tot aan zijn laatste uren.

Manfred te Grotenhuis wordt donderdag gecremeerd in besloten kring in Arnhem.

Afgelopen zaterdag verscheen een portret van hem in het Algemeen Dagblad.

3 reacties

  1. Henrico Barsch schreef op 16 oktober 2018 om 16:09

    Beste collega,

    Wat zal ik jou missen! We hebben vèèl contact gehad over Statistiekonderwijs, jij was op de Radboud Universiteit Nijmegen en ik op de Universiteit van Amsterdam. Ik genoot altijd van ons contact. Altijd leuke berichten! Jij blijft een topper voor mij!
    Adieu!

  2. Henk Donkers schreef op 19 oktober 2018 om 09:05

    Op 27 augustus j.l. ging ik op het dak van het Arnhemse filmhuis Focus naar Time Trial, de documentaire film over de Schotse wielrenner Robert Millar. De film gaat over het einde van een sportcarrière die een race tegen de klok is en tot een onvermijdelijke ondergang leidt. Ik was er met wat fietsvrienden. Vlak voor de openluchtvoorstelling wordt er een jongen in een rolstoel binnengereden en op een stoel op de eerste rij gezet. Hij lijkt op Manfred te Grotenhuis is mijn eerste gedachte. Zou hij het echt zijn? Wat is er in godsnaam met hem gebeurd?
    In de pauze zie ik dat het inderdaad Manfred is. Ik ken hem een beetje van de Radboud Universiteit waar we allebei werkten. Allebei reden we elke dag door weer en wind op de racefiets naar ons werk. Hij vanuit Westervoort, ik vanuit Arnhem. Een tijd lang gebruikten we dezelfde ingang van de fietsenkelder, in het begin hebben we wel eens met elkaar opgefietst, maar hij was 15 jaar jonger, gedrevener en talentvoller dan ik. En onze aankomst- en vertrektijden liepen nogal eens uiteen. Van samen heen en weer fietsen kwam het niet.
    Manfred was een bijzonder figuur met zijn oorbelletje, zijn ondeugende lach en zijn jongensachtige uitstraling. Een autonome geest. Ik kende zijn statistiekboeken, heb hem wel eens zien optreden op universitaire onderwijsdagen en hoorde verhalen van studenten over zijn colleges.

    Ik ben inmiddels met pensioen en fiets met vrienden in Spanje. Gister las ik de Volkskrant op mijn Ipad en werd ik getroffen door de overlijdensadvertentie van Manfred, geplaatst door de uitgever van zijn boeken.

    Dát was er dus met hem aan de hand.

    Ontroerend hoe nuchter hij in het AD-interview met Annemarie Haverkamp praatte over zijn naderende dood. Was hij ook daarom naar Time Trial gegaan? Ik denk het niet. Hij ging puur als wielerliefhebber. Ik zag hem genieten van de film. Ondanks de toestand waarin hij verkeerde lachte hij en bleef hij ondeugend kijken. Driewerf chapeau voor deze mens.

  3. elco schreef op 29 oktober 2018 om 12:29

Geef een reactie

Vox Magazine

Het onafhankelijke magazine van de Radboud Universiteit

lees de laatste Vox online!

Vox Update

Een dagelijkse of wekelijkse nieuwsbrief met onze artikelen in je mailbox!

Wekelijks
Nederlands