Ierland is een land van tegenstellingen. Weliswaar niet zo extreem als in India of de Verenigde Staten, maar toch. Het eerste waaraan je dit merkt zijn de namen van de pubs. Elke kroegnaam is een tegenstelling op zich. En voor elke kroegnaam is er een speciale formule, die gaat ongeveer zo: bijvoeglijk naamwoord waar je niet gelukkig van wordt + random zelfstandig naamwoord (het liefst zacht of fluffy) = namen als ‘Bleeding Horse’ of ‘Hairy Apple’. Heel uitnodigend. Maar het gaat verder, als je eenmaal binnen bent zijn de tegenstellingen nog groter. In een van de sapbarretjes bijvoorbeeld: naast de gewone smoothies met willekeurig fruit in fletse kleuren lag nog iets anders. Iets veel exotischer. Iets waarmee ze leken te willen zeggen: ‘Kijk ons! Je denkt wel dat we onorigineel zijn, met ons fletse fruit, maar moet! Je! Dit! Zien!’ Het was een sinaasappel-pindakaas milkshake. Ik besloot dat naar Ierland verhuizen qua heftigheids-niveau in mijn wereld lastig te overtreffen was, en ik deze exotische verrassing dus zonder schuldgevoel kon overslaan. Ook de toekomstvoorspeller annex party-cateraar liet ik maar voor wat het was.

Op straat zijn de verschillen lastiger te negeren. Voor elke vriendelijke winkelmedewerker lopen er twee verslaafden op straat. Voor elk koosnaampje dat de Ieren je geven, word je op straat twee keer om geld gevraagd. En voor elk knap meisje op straat, lopen er vijf dronken rond met minirokjes en blote benen. In de winter. Na vijf dagen ben ik al wat gewend. Ik voel me niet meer schuldig als ik de bedelaars afwijs en ook café het Bloedende Paard blijkt best gezellig te zijn. Maar aan sinaasappel-pindakaas milkshakes zal ik nooit kunnen wennen ben ik bang.