Op zaterdag 19 maart vindt in Concertgebouw De Vereeniging het vijfde Nijmeegs Boekenfeest plaats. Een van de uitgenodigde schrijvers is Florence Tonk, die van ’91 tot ’96 Amerikanistiek studeerde aan de Radboud Universiteit. Haar debuutroman Blijf bij ons die vorig jaar verscheen, kreeg lovende kritieken. Het is het verhaal over Emma die met haar vriend naar Kiev verhuist en later in haar eentje op het Oekraïense platteland gaat wonen. Vox vroeg Tonk naar het geheim van de schrijver. “Je moet het niet doen voor het geld en de roem, maar omdat de drang je te groot is.

“Het thema van de Boekenweek is Levensverhalen. Is deze roman jouw levensverhaal?
“Nou, eigenlijk helemaal niet. Ik hoor volgens mij ook niet echt thuis op het Boekenfeest. Ik ben er met de haren bijgesleept omdat ze het waarschijnlijk leuk vinden dat ik uit Nijmegen kom.”

Je hebt niet in Kiev gewoond?
“Dat wel. Ik heb een jaar in Kiev gewoond. Mijn vriend kreeg daar voor een jaar werk bij een uitgeverij. In die zin heb ik mijn ervaringen en observaties van  Oekraïne wel in het boek verwerkt. Maar ik heb niet in een dorp gewoond zoals Emma. Ik ben wel regelmatig op bezoek geweest op het Oekraïense platteland, heb veel gesprekken gevoerd met de mensen daar.”

Ook met het idee dat je die later zou gebruiken voor een boek?
“Ja. Toen ik daar in 2006 heen ging, had ik al een dichtbundel gepubliceerd. De redacteur van de uitgeverij vroeg me waarom ik geen roman ging schrijven. Dat leek me eigenlijk wel wat. Bij dit boek kon ik mijn journalistieke achtergrond ook goed gebruiken.”

Is dit nou dé manier om schrijver te worden, verhuizen naar een bijzondere plek?
“Nou, het helpt wel om je verbeelding aan te zwengelen. En ik wil als schrijver een weidse blik op de wereld geven. Ik heb veel gereisd, dat vergroot je blik. Maar het helpt ook om gewoon heel veel te schrijven. Ik heb in Kiev een blog bijgehouden. Dat scherpt je pen, je leert je ideeën ordenen, je ontwikkelt thema’s. De discipline van het schrijven moet je je eigen maken door het heel erg veel te doen en daarnaast heel veel boeken van anderen te lezen. En een schrijver moet zitvlees hebben. Je moet jezelf soms echt vastbinden achter je bureau, ook als je er niet meer uitkomt. Die romantiek die om het schrijverschap heen hangt, klopt niet. Je verdient haast niks. Ik heb drie jaar aan dit boek gewerkt en er zo’n 1000 euro voor gekregen. Ik werk er daarom naast als freelance journalist en communicatieadviseur. Je moet het niet doen voor het geld en de roem, maar omdat de drang je te groot is.”

 Waar gaat je nieuwe roman over?
“Ik ben bezig met een volgende roman en een dichtbundel. De roman gaat zich waarschijnlijk in Amerika afspelen. Maar ik zit nog zo aan het begin. Ik merkte bij mijn eerste roman al dat de personages op een gegeven moment met je aan de haal gaan en dan weet je niet waar je uitkomt.”

Zaterdag sta je tussen schrijvers als Kader Abdolah en Kamagurka. Trots?
“Dat is natuurlijk heel leuk, een enorme eer. In januari stond ik ook op een literair festival in Noordwijk tussen gevestigde schrijvers. Dan krijg je zo’n folder in de bus, waar jij tussen staat, dan wordt het opeens wel echt. Maar ik ben ook nuchter. Ik sta pas bij het begin. Die andere schrijvers hebben een heel oeuvre voortgebracht, ik heb nu net één roman uit.”