Waarom laat ik me ompraten tot dit soort dingen? Het lijkt ook zo onschuldig: de Studievereniging voor Neerlandici (SVN) veilt mannelijke en vrouwelijke studenten, om een drankje te delen met de hoogste bieder. En de opbrengsten zijn natuurlijk voor een goed doel. Het is immers voor de Ragweek . Het bieden begint bij 3 euro. En ik ben weer zo gek om me te laten overtuigen een duit in het zakje te doen.

De speciaal ingerichte Ragbar draait zo te zien goede zaken, want het hele CultuurCafé is afgeladen met mensen. Veel van hen nuttigen met plezier een goedkoper goede doelenbiertje. Hier, en wel op het podium, is straks de grote vleeskeuring waar medestudenten je kunnen opsnaaien voor een eenmalige date. ‘Ik heb er nu al spijt van!’, bekent medekandidate Iris. Ergens diep vanbinnen snap ik precies hoe ze zich voelt.

De veilingmeester, SVN-voorzitter Kiyara Venner, steekt van wal: ‘De bedoeling is dat je samen een drankje gaat doen. Meer kan ook, maar dat is geheel aan jezelf.’ De zaal gniffelt vrolijk bij deze suggestieve gedachte. Of het komt doordat het publiek geen trek heeft in de veiling, of er simpelweg een pauze voorbij is, vooraan bij het podium sluipen de eerste toeschouwers al stiekem weg.

Minstens tien
‘We beginnen bij 3 euro’, kondigt Venner aan. De 19-jarige Maarten staat als eerste veilobject te popelen, maar de zaal komt maar moeilijk op gang. De veilingmeester helpt het een handje: ‘Ik blijf net zolang praten tot er 3 euro wordt geboden. Zo niet, dan blijf ik doorpraten.’ Intimidatie werkt, en de eerst boden komen binnen. Uiteindelijk vangt Maarten 6 euro.

De volgende die aan de beurt is wordt herkend door iemand in het publiek. ‘Hé Loes! Nou, dat wordt minstens 10 euro’, roept hij. De SVN-voorzitter ruikt haar kans: ‘Ik hoor hier 10 euro geboden.’ Ondanks zijn protest komt de jongen niet onder zijn aankoop uit. Moet je maar geen grappen maken tijdens een veiling, zo luidt de boodschap.

Marktwaarde
Verder verloopt het wat moeizaam. Velen brengen niet meer geld in het laatje dan 3 euro, en aan de koopwaar lijkt het niet te kunnen liggen. Dan gebeurt het ondenkbare. Venner: ‘Nu is Ruud aan de beurt!’ Met lood in de schoenen begeef ik me op het podium, en laat me introduceren. Ik probeer lief te lachen, maar het eerste bod is er niet onmiddellijk. Een hand gaat omhoog, goddank. ‘En ik hoor vier euro van de vrouw aan de Ragbar.’ Bij vijf euro blijft het uiteindelijk steken. Tja, weet ik mijn marktwaarde ook weer. /Ruud Vos

Filmpje van de veiling (met dank aan Yolanda de Jong)

(filmpje met dank aan Yolanda de Jong)